سرویس ادبیات نشریه دانشجویی پژواک

جملات کوتاه

niknam — Sat, 22 Nov 2008 15:53:18 GMT

طوطي و بلبل

نه طوطي باش كه گفته ديگران را تكرار كني و نه بلبل باش كه گفته خود را هدر دهي
.. سعيد نفيسي ..

زن

من به هيچ زني برخورد نكرده ام كه چيزي ازبزرگي در او نباشد
.. موريس مترلينگ ..

درخت

من ميخوهم كاملا شبيه يك درخت باشم.ميخواهم همواره نمو كنم.از بالا ميوه هايي داشته باشم و از پايين با استحكام روح و ريشه خود را در اعماق زمين فرو برم تا بتوانم بزندگاني عملي خود روش و نيرويي بدهم
.. بتهوون ..

با خودت صادق باش و نگران آنچه ديگران درباره ات فكر مي كنند نباش .

تعريفي را كه آنها از تو دارند نپذير ، خود ، خودت را تعريف كن...

*************

براي اينكه بزرگ باشي، نخست كوچك بودن را تجربه كن ...

************

نشان اهل خدا عاشقی است، با خود دار که در مشايخ شهر اين نشان نمی بينم.

هنگامى که بر دشمنت پیروز شدى عفو را شکرانه این پیروزى قرار ده

حضرت مولا (ع)

اینکه انسان بتواند چیزهایی را که سبب آزار دیگران است درخود از بین ببرد ، هنر است

گوگول

آنقدر شکست خوردم که راه شکست دادن را آموختم

ناپلئون

مردم از ترس شکست می بازند

ناپلئون

اگر همه می‌توانستند از استعدادهای خود درست بهره بگیرند، دنیا همان بهشت موعود می‌شد که همه می‌خواهند

محمد زکریای رازی

هیچ کاری برای انسان سخت‌تر از فکر کردن نیست

آلبرت اینشتین

دروغ در دوی سرعت شرکت می‌کند، اما راستی در دوی ماراتن

مایکل جکسون ( موسیقی دان و خواننده)

*************************

روزی تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم. شغلم ‏را، دوستانم را، زندگي ام را!

به جنگلی رفتم تا برای آخرين بار با خدا ‏صحبت كنم. به خدا گفتم: آيا می‏ توانی دليلی برای ادامه زندگی برايم بياوری؟

و جواب ‏او مرا شگفت زده كرد.

او گفت : آيا درخت سرخس و بامبو را می بينی؟

پاسخ دادم : بلی.

فرمود: ‏هنگامی كه درخت بامبو و سرخس راآفريدم، به خوبی ازآنها مراقبت نمودم. به آنها نور ‏و غذای كافی دادم. دير زمانی نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا ‏گرفت اما از بامبو خبری نبود. من از او قطع اميد نكردم. در دومين سال سرخسها بيشتر ‏رشد كردند و زيبايی خيره كننده ای به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود. ‏من بامبوها را رها نكردم. در سالهای سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند. اما من ‏باز از آنها قطع اميد نكردم. در سال پنجم جوانه كوچكی از بامبو نمايان شد. در ‏مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت ‏رسيد. 5 سال طول كشيده بود تا ريشه ‏های بامبو به اندازه كافی قوی شوند. ريشه هايی ‏كه بامبو را قوی می‏ ساختند و آنچه را برای زندگی به آن نياز داشت را فراهم می ‏كرد

خداوند در ادامه فرمود: آيا می‏ دانی در تمامی اين سالها كه تو درگير مبارزه با ‏سختيها و مشكلات بودی در حقيقت ريشه هايت را مستحكم می ‏ساختی. من در تمامی اين مدت ‏تو را رها نكردم همانگونه كه بامبوها را رها نكردم.

‏هرگز خودت را با ديگران ‏مقايسه نكن. بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايی جنگل كمك می كنن. ‏زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد می ‏ كنی و قد می كشی!

‏از او پرسيدم : من ‏چقدر قد مي‏ كشم.

‏در پاسخ از من پرسيد: بامبو چقدر رشد می كند؟

جواب دادم: هر ‏چقدر كه بتواند

گفت: تو نيز بايد رشد كنی و قد بكشی، هر اندازه كه ‏بتوانی

الهه صومی

niknam — Sat, 22 Nov 2008 06:52:07 GMT

دستم بوی گل میداد، مرا به جرم گل چیدن گرفتند و محاکمه کردند...ولی هیچکس با خود فکر نکرد که شاید من گلی کاشته باشم.

برقص،

گویا هرگز کسی تو را نمی بیند.

عاشق شو،

گویا هرگز کسی دلت را نشکسته است

زندگی کن...

گویا بهشت اینجاست.

مارک تواین

زندگی شوق رسیدن به همان فردایی است که نخواهد آمد، تو نه در دیروز نه در فردا، ظرف امروز پر از بودن توست.

زهره جعفری

niknam — Fri, 21 Nov 2008 20:40:18 GMT

«طرح خيال»

در خيالِ كوچكم باز از سَمَن افتاده طرحي

كزبرايش ميتوان صدها بيان آورد و شرحي

شرحي از نو گفتن و غنچه ميان بوتۀ خار

شرحي از آرامش رود از ميانِ جست و هموار

گفتن كهنه به سالِ سنگِ خون آلودِ غم

كين چني‍‍‍‍ن آرامش از بَر مي برد با يك رَجَم

راههاي تنگ و تاريك تا چُنان معراجِ نور

رويَتِ يك راهوار از سر به پا شوق و سُرور

از همه سرنَشتر غَو در ميان بي كلامي

سخن از عشق گفتن در ميان شرمساري

به نرمي راه رفتن در ميان راهِ مهتاب

جهان با اين فراخي مَنظرش در نورِ شب تاب

تو شرحي نو بياور در خيال خود به مستي

كه مستي از سَمَن آيد و از شهيادِ هستي

*************************

كاش بر ساحل شب

رنگ صداي تو...

بسان ،

گره موجي جوشان،

قطره اشكي لرزان،

از سر چشم حزين،

بر تب گونه سرد،

فكني و تو نپرسي ز ادب:

در گل خاطره ها رنگ اقاقي نشكفت؟

ومن از روي نجابت بتو گفتم : آري!!!

دل من در سبد خاطره ها حيران است...

بمثال دل تو...

اي همه رنگ اقاقي گل خاطره ها....

مهدي توفيقي فرد

تلفن

niknam — Fri, 21 Nov 2008 20:09:18 GMT

به نام خدا

ساعت 9 شب یکی از روزهای سرد زمستانی بود. بعد از کلی خستگی شب که برگشت مثل هر شب بعد از اینکه لباساشو عوض کرد وارد آشپز خانه شد، یه لیوان چای برای خودش ریخت و روی کاناپه جلوی تلویزین ولو شد، تلویزین رو روشن کردو تمام کانالهاشو زیرو رو کرد ولی مثل همیشه هیچ برنامه ای نداشت، روی یک شبکه گذاشت و منتظر شد تا شاید یکی از اون سریالهای آبکی هر شب رو نشون بده.

از روی میز روزنامه ای رو که خریده بود باز کرد و تمام صفحاتشو از فرهنگی و ورزشی گرفته تا سیاسی و اقتصادیش همرو ورق زد و تمام تیترهاشو خوند اما جز حرفای صد تا یه غازی که همشم دروغ بود هیچ چیزی برای خوندن پیدا نکرد. روزنامه رو به کناری انداخت و به همون تلویزیون خیره شد مدتها بود که به این تنهایی عادت کرده بود و با تلویزیون ووسایل خونش خو گرفته بود.

به کتابخونش سری زد تا شاید مثل همیشه با خوندن یکی از کتابهای قدیمی خودش خستگیش در ره. از توی قفسه کتاب میرزا رو برداشت واومد روی کاناپه نشست ، به جلدش نگاهی انداخت ، آخه این کتاب رو خیلی دوست داشت. همینکه اومد بازش کنه و اولین صفحه از اونو بخونه ناگهان تلفن زنگ زد، حتما مادرش بود آخه همیشه بهش زنگ می زد تا حال یدونه پسرشو بپرسه، شماره رو نگاه کرد ولی آشنا نبود.تلفن رو برداشت.

_ بله، بفرمایید!!!

_ سلام، ببخشید که مزاحم شدم، خوبید؟

صدای یک خانم بود، و طوری صحبت می کرد که انگار سالهاست همدیگرو می شناسن، ولی هر چه فکر کرد و با خودش کلنجار رفت نتونست بفهمه که قبلا این صدا رو شنیده یا نه. تا اومد بپرسه که با کی کار دارید، صدا گفت:

_ هیچی نگو!

_بله!!!

_ گفتم هیچی نگو، من فقط می خوام حرف بزنم، حرفهایی که سالهاست می خوام بگم و نتونستم بگم. اما الآن 3 ساعت بیشتر وقت ندارم، پس بذار فقط من حرف بزنم.

علی که کاملا گیج و مبهوت شده بود ساکت شد وتلویزیون رو هم خاموش کرد تا شاید بتونه بفهمه قضیه از چه قراره، که گفت گوش می دم بفرمایید ولی قبلش می شه خودتون رو معرفی کنید؟

_ گفتم که چیزی نگو منو می شناسی، البته حتما یادت رفته ولی آخرش امیدوارم همه چیز یادت بیاد.

چهار سال پیش بعد از اینکه یکی دو سالی بود که با هم همکار بودیم و هر روز سر هر پروژه کلی با هم جر و بحث می کردیم و آخرش هم به هیچ نتیجه ای نمی رسیدیم، ولی اون روز تو با هر حرف من موافقت می کردی. حدس می زدم که باید اتفاقی افتاده باشه. تا اینکه بعد از ساعت اداری از من خواستی تا باهام صحبت کنی. من هم قبول کردم چون هیچ وقت فکر نمی کردم فرد دست و پا چلفتی چون تو غیر از مسایل مربوط به پروژه به خواد با من کاری داشته باشه. ولی من قبول کردم چون منم تو تمام این مدت همون فکری رو می کردم که تو میکردی اما ای کاش هیچ وقت قبول نمی کردم ، ای کاش باز هم باهات دعوا می کردم.

هول شده بودی، دست و پاتو گم کرده بودی و تمام وجودت می لرزید، کاملا بچه گانه طوری که انگار می خواهی به پدرت بگی تابرات یه بستنی بخره ، پیشنهادت رو به من گفتی، و از من خواستی تا برم و فکر کنم و یکی دو روز دیگه بهت جواب بدم.

بعد از اینکه از من خداحافظی کردی تا خونه پیاده اومدم تا مثل همیشه کمی فکر کنم. دلم می خواست همون جا جوابتو بدم ،آخه خیلی ازنوع گفتنت عصبانی شده بودم، می خواستم بهت بگم که خیلی بچه ای و هنوز برات زوده در مورد این مسایل بخواهی حرف بزنی، اما ته دلم چیز دیگه ای می گفت. آخه منم تو تمام این مدت تمام افکارم متوجه تو شده بود. کاملا می شد از پشت اون چشمان گرد و مشکی که همیشه یک برق محبت درونش نهفته یود متوجه شد که در دل نازک و کودکانه تو چی می گذره. اما هیچ وقت به خودم اجازه ندادم حرفی بزنم ، آخه می ترسیدم که نکنه در موردم بد فکر کنی، و همیشه سعی کردم که با جر و بحث کردن باهات، بهت بفهمونم که چی فکر می کنم اما مطمئن هستم که تو هیچ وقت متوجه رفتار من نشدی!!!

با وجود اینکه همیشه از نظر من آدم منطقی و با شخصیتی بودی که فکر می کردم تمام کارهارو به بهترین نوع ممکنش می تونی انجام بدی، اما هرگز فکر نمی کردم روزی بتونی در این مورد با من حرف بزنی اونم به این شکل ساده ولی همانند تمام کارهات از روی صداقت. در هر صورت خیلی خوشحال شده بودم، با تمام وجود فکر کردم اتفاقی که دو سال آرزوشو می کشیدم بالاخره به واقعیت پیوست.

ولی نمی دونم چرا بر خلاف اینکه تواز روی صداقت و خیلی ساده تمام حرفاتو به من زده بودی خواستم کمی شیطنت کرده و مثل تمام دخترهای دیگه رفتار کنم، غافل از اینکه تو با تمام پسر های دیگه فرق داشتی، ولی من نتونسته بودم این موضوع رو بفهمم.

دو روز بعد، روز شنبه، تمام طول روز تو حتی یک کلمه هم حرف نزدی و فقط مشغول کار بودی. در آخر روز پیش من اومدی و باز با همون نگاه همیشگیت که آدمو بی حرکت می گذاشت، به من خیره شدی و منتظر بودی تا یه جواب منطقی بشنوی اما من بدون هیچ فکری که چه اتفاقی ممکنه بی افته گفتم: « ما به درد هم نمی خوریم ».

ولی تو بدون اینکه حرف اضافه ای زده باشی نگاهت رو به آسمون انداختی و فقط گفتی شرمنده وببخشید که ناراحت تون کردم، و در حالی که بر می گشتی که بری گفتی: « خدا نگهدار».

از اون روز به بعد حتی یک روزم به شرکت نیومدی و فقط یکی از اعضای شرکت رابط شده بود تا پروژه هاتو بیاره و تحویل بده. من فکر می کردم با این حرف کاری کرده ام که تو هر روز با یک شیوه متفاوت بیایی و با من صحبت کنی و با اصرارات بتونی بعد از تمام انکارای من، قانعم کنی. اما هرگز فکر نمی کردم که بری و دیگه حتی پشت سرت رو هم نگاه نکنی و حتی حاضر نشی منو ببینی چه برسه به اینکه با من حرف بزنی،اونقدر بهت بر خورده بود که حتی تنها تلفنی رو که ازت داشتم رو هم واگذار کردی ویگانه نقطه ی امید منو قطع کردی و بد ترین روزهای زندگی رو برای من آغاز کردی.

تمام تلاشمو کردم که فقط یکبار باهات روبرو بشم و همه چیز و برات توضیح بدم و بهت بگم که چقدر بهت علاقه داشتم و دارم. از هر کسی که فکر می کردم آدرسی ازت داره خواهش کردم ولی هیچ کس نشونی یا حتی تلفنی از تو نداشت یا نخواست به من بده و من هیچ راهی برای رسیدن به تو نداشتم.

تو تمام این 3 سالی که گذشت حتی یکبار هم نتونستم به تو و اون روز وحرف هایی که زدم فکر نکنم، و اون جمله ای که تو رو اینقدر ناراحت کرد، بعد از اون روز برای هر پیشنهادی که می شنیدم به کار بردم وتمام خواستگارا مو رد کردم چون همیشه فکر می کردم که روزی تو رو دوباره می بینم و ازت خواهش می کنم که منو ببخشی و اجازه بدی که همه چیزو عوض کنم.

تا اینکه دو هفته پیش در حالی که توی یه پارک تنها قدم می زدم و به گذشته ای که خودم خراب کرده بودم فکر می کردم روی یکی از صندلی های پارک تو رو دیدم، نمی دونم باید خوشحال می شدم یا ناراحت؟ بعد از مدتها تو رو دیده بودم اما آرزو کردم که ای کاش هیچ وقت تورو نمی دیدم اونجوری حداقل با یاد و خاطره تو زندگی ملایمی داشتم ولی حالا....

در اون لحظه تمام وجودم شروع به یخ زدن کرد، فشردگی شدیدی در قلبم احساس کردم، بدنم شروع به لرزیدن کرد و نمی تونستم حتی روی پاهام بایستم، اما چشمام پر اشک شد وقتی که دیدم دختر بچه دو- سه ساله ای که تازه به راه افتاده بود به طرف تو اومد و گفت: بابا – مامان بیایید با من بازی کنید!!!

با وجود اینکه حرکت برام مشکل بود ولی مسیر مو عوض کردم و به سرعت به خونه برگشتم. بدون اینکه حتی یک کلمه با کسی حرف بزنم به اتاقم رفتم و درو بستم. در حال مرور گذشته ی تلخ خودم بودم که یاد حرفهای مادر بزرگ خدا بیامرزم افتادم که همیشه بهم میگفت قسمتت هر چی باشه همون می شه و من هیچ وقت قبول نمی کردم، اما حالا می فهمم که منو تو از اون اول هم قسمت هم نبودیم و نباید حتی به تو فکر می کردم .

با تمام این حرفا باز هم نتونستم خودم و قانع کنم، آخه نزدیک به 3 سال بود که تمام خواب و خوراکم توشده بودی و هر روز فقط ارزوی دیدنت رو می کشیدم . چه قدر ساده بودم، تمام این مدت عاشق کسی بودم که از همون روز اول منو فراموش کرده بود. ای کاش همونجا توی پارک می اومدم و بهت می گفتم که خیلی نا مردی، ولی نه، چرا؟ باعث تمام این اتفاقات خودم بودم .

روز بعد پیش رئیس شرکت رفتم و با خواهش و اصرار تلفن تو رو ازش خواستم، بهم گفت که تو سالهاست که برای این شرکت کار نمی کنی و فقط گه گاهی یکی از پروژه های آنهارو انجام می دادی، آخرین بار هم که باهاشون تماس داشتی نزدیک به شش ماه پیش بوده، به هر حال بعد از کلی گشتن تنها شماره ای که از تو داشت رو بهم داد. به خودم لعنت فرستادم که چرا همون روز های اول به جای پی گیری از کارمندای دیگه، سراغ رییس شرکت نیومده بودم.

یه هفته است که دارم با خودم کلنجار می رم که بهت زنگ بزنم یا نه، دلم نمی خواست حتی صداتو بشنوم. اما یه حسی بهم می گفت الآن زنگ بزنم بهتر از اینه که یه عمر خودمو سرزنش کنم.

حالا هم که زنگ زدم دلم نمی خواد حتی یک کلمه حرفی بزنی. فقط خواستم بهت بگم که این 3 سال به من چی گذشت و تو حتی یکبار هم سراغی از من نگرفتی وحالا می قهمم که چقدر اشتباه کردم، تو هیچ علاقه ای به من نداشتی در صورتی که من تمام این مدت رو فقط با یاد و خاطرات تو سپری کردم. تو ارزش اینو نداشتی که حتی برای یه دفعه بهت فکر کنم چه برسه به این که تمام زندگیم باشی. برای کلام آخر فقط بهت میگم « خدانگهدار ».

بیب بیب ............................. .

بوق تلفن نشون می داد که تلفنو قطع کرده بود. علی هم گوشی رو قطع کرد، در حالی که کاملا متعجب شده بود از روی کاناپش بلند شد و شروع کرد به قدم زدن ، هوای اتاق براش سنگین بود در تراس رو باز کرد که هوایی بخوره ، هوا بشدت سرد بود ولی به هر حال از هوای خفه ی اتاق خیلی بهتر بود.

گیج شده بود حتم داشت که اشتباهی صورت گرفته شاید هدف اون خانوم مستاجرایی بودن که تا پنج ماه پیش اینجا زندگی می کردن. آخه اون هیچ وقت تو یه شرکت ای که رئیس و کارمند خانوم داشته باشه کار نکرده بود، از اون وقتی هم که یادشه با صمیمی ترین دوستش تو دفتر خصوصی خودشون کار می کردن، تازه تا حالا به کسی هیچ پیشنهادی هم نداده بود که حالا بخواد جواب رد بگیره ، آخه علی هیچ وقت فکر نمیکرد دختری پیدا بشه که اینقدر به پای عشقش بمونه و براش ارزش قایل بشه،چه برسه به اینکه برای رسیدن بهش تلاش کنه و به هیچ کس جز اون فکر نکنه.

تو تمام طول زندگیش هر وقت هر کسی مشکلی داشت بهش زنگ می زد و بعد از اینکه حرفاشونو کاملا گوش می داد در آخر سعی می کرد که مشکلش رو حل کنه و از این جهت همیشه از نظر همه فردی مورد اطمینان و عزیز بود و همه برای درد ودل کردن اونو بهترین و منطقی ترین دوست خود می دونستن. خود علی هم از اینکه می تونست کاری برای کسی انجام داده باشه خرسند بود. اما این بار کاملا فرق داشت، از طرفی با فردی مواجه شده بود که همیشه آرزو شو می کشید، از طرفی نمی دونست چی کار باید بکنه.

در بست و به طرف ضبط صوتش رفت تا آهنگ مورد علاقش رو گوش کنه. ضبط رو روشن کرد:

بیا بنویسیم روی خاک،

رو درخت ، رو پر پرنده،

رو ابرها!

بیا بنویسیم روی برگ،

روی آب، روی دفتر موج،

رو دریا!

بیا بنویسیم که خدا، ته قلب آیینه ست!

مثل شور فریاد یا نفس، تو حصار سینه ست! . . . .

یهو یادش آومد که اون فرد که حتی خودشو معرفی نکرد گفته بود که 3 ساعت بیشتر وقت ندارم. ساعت 10.30 بود. نکنه قراره برای همیشه از اینجا بره، نکنه می خواد خود کشی کنه. نفسش بالا نمی اومد فکر کرد که نکنه قسمت این جوری بوده که همچین اتفاقی بیافته.

ضبط رو خاموش کرد و به سرعت به سمت تلفن رفت ، شماره رو پیدا کرد موبایلشو برداشت وتماس گرفت. یکبار، دوبار، بر نمی داشت. نا امید نشد. دلش می خواست تمام تلاششو بکنه، یه حسی بهش امید می داد، احساس عجیبی داشت، قلبش بی امان ضربه می زد.بالاخره بعد از 5-6 بار تماس آخر یکی برداشت. از این موفقیت خوشحال شد ولی نمی دونست که چی باید بگه، سعی داشت تا مثل همیشه آروم و منطقی صحبت کنه تا بتونه به هدفش برسه اما لرزش بدنش اجازه نمی داد به خودش مسلط باشه.

صدای غمگین و گرفته ای که به سختی در می اومد گفت:

_ بفرمایید، بله، آلو، آلو ،.....

_ نه نه قطع نکنید، خواهش می کنم.

_بفرمایید با کی کار داشتید؟!

_ با شما.....

_ با من؟!! من شما رو می شناسم؟ خواهشا اگر کاری دارید بگید، آخه من زیاد وقت ندارم.

گرمی صدا بهش آرامش داد و تونست کمی خودشو جمع و جور کنه ولی هنوز ضربان قلبش تند بود، گفت:

_شما منو نمی شناسید، ولی خیلی خوب شمارو می شناسم و می دونم که الآن از چی ناراحتید و می دونم که چه ضربه بزرگی تو 3 سال گذشته خوردید، هر چند که اسم شمارو نمیدونم.

_ آقای محترم من نمی دونم که این اطلاعات رو از کجا بدست آوردید، ولی همان طور که گفتم اصلا وقت ندارم، یک ساعت دیگه هم برای همیشه از اینجا می رم دیگه هم هیچی تو این جا برام مهم نیست، نمی دونمم دونستن اسم من به چه دردی می خوره ولی به هر حال اسمم « مینا» ست.

شنیدن اسم مینا براش نشونه ی دیگه ای بود آخه همیشه توی تمامه تخیلاتش این اسم براش معنای خاصی داشت. نیروی چند برابری رو تو خودش احساس کرد. با حالت التماس گفت:

_خواهش می کنم نرید، خواهش می کنم. لااقل اجازه بدید قبل از رفتن شمارو ببینم. درسته این شهر خیلی چیزاش بده ولی هنوز می شه نقاط مثبتی رو توش پیدا کرد.

_ دلیل این همه خواهشتون رو نمی دونم ولی به هر حال من یه ساعت دیگه باید برم فرودگاه.

_ پس اگه اجازه بدید من می آم فرودگاه.....

_آخه!!! نمی دونم هر جور راحتید.

_چه جوری پیداتون کنم؟!!! می تونم با همین شماره تماس بگیرم؟

_ایرادی نداره

_ ممنون......

تلفن رو سریع قطع کرد و لباساشو پوشید و به سرعت به فرودگاه رفت.

حالا درست 10 سال از اون تلفن میگذره و مثل هر سال در این روزعلی با 3 شاخه گل رز سرخ به خونه میاد چونکه علی تمام زندگی شو مدیون همون 3 ساعته برا همین عدد 3 براش خیلی مقدسه. مینا هم مثل هر سال چشم به در دوخته تا عزیزترین کسش درو باز کنه وگلای سرخ رو همراه 3 بوسه تقدیمش کنه ولی مینا هیچ وقت ندونست که چرا 3عدد برای علی اینقدر مقدسه؟!!!

پایان

.......

niknam — Fri, 21 Nov 2008 16:21:18 GMT

عصر یک جمعه

عصر یک جمعه، روی پلی سرخ

مردی آمد، به دستش گلی سرخ

روی پل ایستاد و نظر کرد

با قطاری شتابان سفر کرد

رفت و پل مانده به او چه ویران

بوی گل، روی پل، گیج و حیران

باز، رد شد از اینجا قطاری

روی دوشش، زغم، کوله باری

در پی رد پایی روانم

با اتاقی که من خشت آنم

این اتاقی که اندوهبار است

آخرین واگن آن قطار است

این اتاق دم راه آهن

خسته تر، تنگ تر، از دل من

می روم، می روم، می روم پیش

می روم، دور می گردم از خویش

زیر خط، چوبها، بی شمارند

گامهای مرا، می شمارند

این بخاری که کنج اتاق است

این بخاری که مثل اجاق است،

قلب گرمی ست، قلب تپنده

از تپش های او، خانه زنده

در هوایی چنین تیره و سرد

بارهه مثل من سرفه می کرد

شعته، یخ بسته از سوز سرما

تیره بادا چو دل، روز سرما

کاشکی شعله ها آب می شد

رقص می کرد و بی تاب می شد

می روم با قطاری پر از تب

آن طرف در کمین، تونل شب

یک نفر با گلی سرخ در دست

آمد و شاخ گل را نشان داد

مثل یک شعله آن را تکان داد

گفت: - بنویس با جوهر سرخ

گفت:- پرواز کن با پرسرخ

می روم باز مثل همیشه

شاخه ها دستشان روی شیشه

دست هر شاخه را می شمارم

یاد خود را به او می سپارم

شاخه با یاد من می دهد گل

دست او می رسد تا دم پل

عاشقی خسته توی قطار است

قصه هایش همه قصه دار است

عاشق افتاده در شور و حالی

ساز او حاضر و کوپه خالی

می دهد تاب برکیسوی ساز

می زند نم نمک زیر آواز:

« گؤزلریم، قارکیمی آغلاماندا

گؤزیاشیم دسته گول باغلاماندا

باشلاری یرده قالمیش قویونلار

قورد اویاندا بوغون یاغلاماندا

قویمایون، قیش یتیشدی، آماندی

یاخچی سؤزلرده بیرجور یاماندی

فکری بیر یرده ییغماق چتیندی

فکریمیز بوردا ئیل نن ساماندی

بیزلری گوزرماغاگؤزلری یوخ

باغچا میزدا قیزیل گؤل اکه نلر

سؤز لری ایندی چوخ، اؤزلری یوخ!..»

عاشق خسته، سازش در آغوش

من به آواز او می دهم گوش

آسمان و افق، پر غبار است

نغمه ای زیر چرخ قطاراست

با قطلری شتابان تر از رود

می روم تا دیاری مه آلود...

آی باران، مرا زیر و رو کن

با دل من بیا گفتگو کن

دانه ها خفته در انتظارت

خاک این دشت را جستجو کن

با نسیمی بکش پوزه بر خاک

خاک را چون سگی تشنه بو کن

آی باران، بزن چنگ خود را

رقص کن، داد کن، هایهو کن

آی باران، ببار و از این خاک

رنگ خونم گلی آرزو کن

آی باران بکش تیغ خود را

توی چشم سیاهی فرو کن!...

تهران- اسفند۵۲ عمران صلاحی

**************************************

لاشخور

بر فراز سر من لاشخوریست

که چمان در افق این دژ هر مرد به مردار بدل

منتظر مانده حریص

تا که کی لاشه شوم.

من به تدبیر که چون حیله کنم

که فرود آید، تا تیر رسم.

گاه اگر از تک و پو بنشینم

که نفس تازه کنم

تاخت آرد به سر من به امیدی که فتادم از پای

لیک چون می بیند

مانده ام منتظر فرصت شلیک به او

باز می گردد تا اوج گریز.

اینچنین نسل به نسل،

شده اند آنهمه مردان، مردار

طعمه ی لاشخور این دژ جادو کدخ ی شصت سده

فرصتی بیش نماندست مرا

راوی تجربه هایم گوید:

مرگ ناچار تو، یا لاشخور پیر، فراز آمده است.

سرنوشت دژ جادو کده این کارگه مرد به مردار مبدل کن تاریخی نیز،

همه در ترکش و در همت توست!

آنچه باقی ست همه فرصت توست!

بر فراز سر من لاشخوریست

وای اگر فرصتم از کف برود.

م.آزرم

سید پیوند میر مشتاقی

پرند در پژواک

adabiat-pejvak — Fri, 21 Nov 2008 05:03:18 GMT

ستون یا صفحه؟ واقعا مسئله اینست؟

دوستان بسیاری هر وقت من رو می بینند می پرسند که «چرا در شماره قبلی نوشته بودید "ستون پرند در پژواک"؟ مگه ما نمی فهمیم که چیزی که می خوانیم ستونه یا صفحه؟ چرا به شعور ما توهین می کنید؟چرا...» و از اون طرف دوستان دیگری به من گفتند که «اصلا شما چرا ستونید؟ شما قابلیت صفحه شدن و بلکه قابلیت مجله مستقل شدن هم دارید! اصلا بیایید یک نشریه مستقل بزنید با نام "پرند در پژواک"!!!»

البته ما اونقدر جو گیر نشدیم که فکر نشریه ی مستقل شدن را داشته باشیم، ولی فقط به خاطر استقبال بی نظیر شما، از ستون به صفحه تغییر یافتیم و زین پس شدیم "صفحه ی ستون پرند در پژواک!!!" البته شما همون "صفحه ی پرند در پژواک" بخونیدش!!!

چرا پرند شهری متفاوت است؟!

امروز می خواهیم ریشه یابی کنیم ببینیم چرا پرند و دانشگاه پیام نورش اینقدر متفاوتند؟! چرا اینقدر از پرند استقبال میکنند؟!(البته کدوم استقبال؟!) واقعا توی پرند چی ریختند؟ 1024 تا شهر دیگر هم هست، چرا همه پرند رو انتخاب می کنند؟

واقعا چرا "پرند، شهری متفاوت؟!"

1. اتوبوس های پرند – تهران – پرند!

لذت اتوبوس سوار شدن با اون وضع (توی صادقیه) و این وضع (توی پرند) لذت کمی نیست! قدر این لذت رو بدونید!!! همین که ضلع جنوبیِ پایانه ی صادقیه، تنها ایستگاه اتوبوسی است که در آن بدون صف سوار اتوبوس می شوند، دلیل این مدعا است که کلهم پرند متفاوت است، حتی در حمل و نقل!!!

2. آب و هوای پرند!

شهر بدون سایه! شهر بدون آفتاب! شهر بدون باران! پرند، شهری متفاوت!!!

اینها تبلیغ پرند نیست، بلکه توصیفی است از آب و هوای شهری که کلهم 10 مترمربع چمن داره!!! پارسال که یادتان نرفته؟ نیم متر برف و سوله و امتحان و سرما و مردودی و لرزش و استرس!!! خب اینها دلیل محکمی است بر متفاوت بودن اینجا دیگه!

4. پوسترهای تبلیغاتی "پرند، شهری متفاوت"!

اصلا پرند به خاطر همین تبلیغات متفاوت شد!!! پوسترهای تبلیغاتی رو که دیدید؟ ... ندیدید؟! جدی؟! در هر حال یکی از عوامل تفاوت همین هاست دیگه! اصلا اگر این پوسترها نبود، ما چطور یه مطلب می نوشتیم با همین نام؟ هان؟

5. پژواک!

پژواک رو دست کم نگیرید! همین پژواک باعث شد میلیون ها نفر،(ببخشید که زیادی اغراق شد!) در انتخاب رشته پرند رو انتخاب کنند! به طوری که دانشگاه صنعتی شریف رتبه ی 16000 هم داره ولی معماریِ پرند، 10000 بالاتر نداره!!!

6. سایر موارد!

اما متفاوت ترین علت متفاوت بودن شهر، همین سایر موارده! همین که سالی سه بار اعتراض و اعتصاب میشه ولی هیچ تغییری رخ نمیده، خودش کلی باعث تفاوته! همین که یه روز در میون غذا میگیری و تازه یه روز فیش داری و غذا نمی گیری و یه روز برنج داری و خورشت نمی گیری، هم باعث تفاوته! اصلا همین که سایت داشته باشی ولی اینترنت نداشته باشی خودش تفاوته دیگه!!!

پرند*پژواک تقدیم می کند!

کنکور پیام نور پرند شناسی(1)!!!

به نظر شما چرا پایانه از خیابان کوهستان به میدان امام منتقل شد؟

1. چون حیف بود مسیر تهران- پرند با یک اتوبوس طی بشه! باید حداقل دو تا اتوبوس سوار می شدیم تا دوریِ راه به چشم بیاید!

2. چون بعضی ها می رفتند بالا جا می گرفتند و بعضی ها حال نداشتند بروند بالا، این شد که تصمیم گرفتند کاری کنند که همه بروند پایین!!!

3. چون تو میدان امام، تابلوی اطلاع رسانی هست، ولی تو خیابون کوهستان نیست!

4. به همون علت که اسم سایت دانشگاه پیام نور، گلستانه!!!

به نظر شما گلستان مخفف چیست؟

1. سیستم جامع آموزشی دانشگاه پیام نور!!!

2. گلچین لیست های سیستم تئوریِ آموزش نونهالان!!!

3. (برای احترام به شخصیت سعدی بوده و مخفف عبارت خاصی نیست!)

4. (گیر دادی ها؟! خوششون اومده گذاشتن دیگه!!! حتما باید مخفف باشه؟!)

به نظر شما چرا بوفه توی کانتینر است؟!

1. به همون علت که دستشویی های دانشگاه آب گرم ندارند!!!

2. به همون علت که غذا یه روز در میان توزیع میشود!

3. به همون علت که سایت دانشگاه راه نیفتاده، تعطیل می شود!

4. علت ندارد!

...

نکته:

این مطلب دوباره ویرایش شده و با مطلب قبلی فرق می کنه!(به غیر از بخش اولش!)

لطفا انتقادات خود را به صورت موردی بگویید... مثلا فلان بخش از فلان تیکه مشکل داره!

نظر هم بدید بد نیست!!!

این مطلب از لحاظ صفحه آرایی فیت آ سه است!!! FIT A3

خوبه دیگه! مگه نه؟! (روش تلقینی)

فال ورژن 2

adabiat-pejvak — Fri, 21 Nov 2008 04:14:32 GMT

فروردین:

ساعت 7.45 دقیقه است. گوشی ات رو نگاه می کنی! 106 تا اس ام اس اومده! شروع می کنی به خوندن! جذب شدی، همینجوری میخونی و میخونی!

ساعت 11 شده و اس ام اس صد و هفتم میاد و نوشته: این اس ام اس ها رو برای 106 نفر دیگه هم بفرست! متوجه میشی که سرکارت گذاشتن! به خودت میای می بینی : اِ اِ اِ !!! امتحان داشتی و امتحانت رو از دست دادی!

ناراحتی؟! کاری هم از دست ما برنمیاد! فاله دیگه، ناراحت نشو! ایشالا ترم بعد جبران می کنی!!!

ردیبهشت:

امتحاناتت رو شاد و سرخوش میدی و به صورت کاملا شاد میری خونه! از بس الکی خوشحال بازی در میاری بهت شک می کنن! می برنت پیش مشاور و می خوان درمانت کنن! بعد از بردن پیش 4 تا مشاور و روانشناس مطمئن میشن سالمی!

در کل این هفته سعی نکن خودت رو خوشحال نشون بدی! شر میشه!!!!

خرداد:

برو بابا! نیست به توصیه های فال های قبلی خیلی عمل کردی؟

اصلا این دفعه برات فال نمی نویسم تا بفهمی که لجبازی با من چه آخر و عاقبتی داره!

فقط این رو بدون که دوشنبه یکی حالت رو میگیره! کی؟ بمون تو خماری تا حالت جا بیاد!!!

تیر:

تو اصلا با سیاست چیکار داری؟ به مردم چه که متولد 18 تیری؟ بشین درست رو بخون! ببین این متولد ماه بهمن که همش درس می خونه چه آخر و عاقبتی داره؟

مرداد:

این هفته کنفرانس مهمی داری! چندین نفر/ساعت وقت گذاشتی و می خواهی کارت عالی باشه. همه چی رو ریختی تو یه سی دی و می خواهی روش صحبت کنی! ولی ای دل غافل!

مگه نگفتم یه نسخه کاغذی هم داشته باش! نمی دونی به برق پرند هیچ اعتمادی نیست؟

حقته! جلوی استاد که ضایع شدی می فهمی که به برق پرند هیچ اعتمادی نیست!!!

شهریور:

داری واسه خودت شاد و شنگول توی خیابون راه میری! حس هیچ وسیله نقلیه نداری! دلت می خواهد پیاده بری... میری و میری و میری... خب! چه اتفاقی می تونه واست بیفته؟ برو ببینم به کجا می رسی؟!

مهر:

فکر کردی می تونی با خام کردن من، فال خودت رو متحول کنی؟ نه عزیز من! این فال ها دست من نیست که! من فقط راوی ام!!!

اصلا به تو چه این فال ها از کجا میاد؟ فاله دیگه! ندیدی تا حالا؟!

آبان:

مگه ندیدی بزرگ نوشتن "آوردن قهوه و نسکافه به داخل ساختمان ممنوع"؟! سر کلاس، جلوی استاد قهوه می خوری و تازه بهش تعارف هم می کنی؟ فک کردی چون متولد آبانی همه کار می تونی بکنی؟!

صبر کن! آخر ترم که همین درس ات رو افتادی می فهمی که حتما یه دلیلی داره که میگن آوردن قهوه و نسکافه به داخل ساختمان ممنوع!!!

آذر:

این هفته یه امتحان خیلی مهم داری ... توی راه مدرسه (دانشگاه) سوار اتوبوس میشی ... ناگهان اتوبوس تصادف می کنه و همه مسافر ها رو پیاده می کنه! فقط 15 دقیقه مونده به امتحان، قصد سوار شدن بر تاکسی میکنی ... متاسفانه همه تصمیم میگیرن با تاکسی برن و صف طویلی از تاکسی بوجود میاد که سه ساعت بعدش هم نوبت تو نمیشه! 5 دقیقه مونده به امتحان ... هیچ کاری از دستت برنمیاد. ما هم متاسفیم! ان شا الله ترم بعد!!!

دی:

اه! چقدر زیادید؟

تو هم فال می خواهی؟ بسته دیگه! دست از سرم بردارید!!! حالا نمیشه یه مدت بدون فال زندگی کنی؟

بهمن:

سر کلاس استاد ازت یک سوال ساده می پرسه و تو هم اون رو کامل بلدی. موقع جواب دادن گوشی ات زنگ می زنه و آهنگ مسخره ی زنگت کل کلاس رو تحت تاثیر قرار میده! استاد عصبانی میشه و تو رو از کلاس پرت می کنه بیرون! برات متاسفم، کاری از دست من برنمیاد! من فقط آینده رو میگم، تغییر که نمی تونم بدم!!!

اسفند:

باز هم که تو موندی آخر!!!

صد بار بهت نگفتم بیا اول صف وایسا؟! باز سوژه تموم شد و...

بیا فعلا این فال رو بگیر ببینیم بعدا چی میشه!

این همه کارشناس ها میگن توی هوای رعد و برقی با موبایل صحبت نکنید، برای من و تو است! سه شنبه شب توی رعد و برق موبایلت زنگ می خوره و جواب میدی و برق میگیرتت و ... فاتحه!

راحت شدی؟

...

نکته:

من خودم این فال رو بیشتر می پسندم! فقط اگر به صورت موردی، فالی بی مزه(!) است بگید تا جایگزین بشه.

داستانک

niknam — Wed, 19 Nov 2008 20:34:18 GMT

لباس کثیف

مادرم داد زد : بیژن لباس هات رو بیار بنداز تو ماشین لباسشویی. منم طبق معمول همیشه با بی حوصلگی شلوارها و پیراهن های کثیفم رو جمع کردم و به طرف ماشین لباسشویی رفتم.پیراهن ها تو ماشین انداختم ،همین موقع بود که مامان دوباره با داد گفت: توی جیبات رو گشتی؟ کاغذی، پولی ، چیزی نباشه توش که بعدا شاکی بشی.منم که نهایت یه آدم تنبلم دست کردم و جیبهای 3 تا شلوار باقی مونده رو گشتم.توی آخرین جیبی که مورد بازرسی قرار دادم کاغذی تا شده بود.بازش کردم.توش نوشته شده بود 4 شنبه،4 بعد از ظهر پارک شبنم.اگه نیای یعنی من اشتباه می کردم و دیگه منو نمی بینی (روژان)

ساعت 3/30 بود و پارک شبنم با تاکسی 20 دقیقه با خونه ی ما فاصله داشت.من رفتم و اون هم اومد و تا الان با هم هستیم.الان نگار 5 سالشه و امشب 12 امین سالگرد ازدواجمونه.

نارنجی

همه داشتن دنبالش می گشتن.بچه ها همی کلاس هارو گشته بودن.آقای معلم و آقای ناظم هم همی راهرو ها و اتاق ها و حتی بالا پشته بون رو هم گشته بودن.بابای مدرسه هم خرپشته و تمام دستشویی ها رو گشته بود.نبود که نبود.انگار که آب شده و رفته بود زیر زمین.زیر زمین...زیر زمین.آره حتما تو زیر زمین بود.محسن رو وقتی پیدا کردن بیهوش بود.تو یه دستش دفتر انشاء پاره شدش بود و تو دست دیگش یه کاغذ چروکیده که توش با مداد قرمز پر رنگ نوشته شده بود: من به شغل پدرم افتخار می کنم،افتخار می کنم،افتخار...

فردای اون روز همه ی بچه ها لباس نارنجی پوشیده بودن...

بی بی

15 ساعت رانندگی مداوم.تقریبا دیگه خسته نبود.چون خستگی رو حدود 5 ساعت پیش پشت سر گذاشته بود.فقط می خواست برسه.اگر با همین سرعت 2 ساعت دیگه رانندگی می کرد شای به موقع می رسید.بی بی رو خیلی دوست داشت چون اون تنها کسی بود که از نظر رضا عاشق بود و رضا فقط عاشقارو دوست داشت.دیگه چشماش خشک شده بودن مثل لباش.تو تمام این مدت به یه چیز فکر می کرد و همش اون لحظه ی آخر رو تجسم می کرد.آخرین باری که بی بی رو دیده بود.بی بی براش دعا کرده بود و موقع رفتن بهش گفته بود: رضا جان تو رو جدت قسم،تورو به فاطمه ی زهرا قسم،تو رو به علی مرتضی قسم،تو رو به دل پاکت قسم از خونش بگذر.اون تقاص عملش رو پس داده،رضا بی بی رو این دم آخری راضی کن.اما رضا...احمد رو پای چوبه دار بردن و طناب رو دور گردنش انداختن که به رضا خبر دادن بی بی داره میره.رضا رضایت داد و پرید پشت فرمون.رضا بالاخره رسید و بی بی هم.دستش یه نامه دادن که توش نوشته بود: به خدا گفتم زندگیم بی خیر بود. این دم آخری منو باعث خیر کن.بخند رضا جان.خدا مال عاشقاست.

جریمه

سرعتش حدود 150 تا بود.بعد از 38 سال رانندگی حتی یکبارم جریمه نشده بود و می خواست بشه.زنش گفته بود تو عرضه ی جریمه شدن رو هم نداری چه برسه به طلاق دادن و اونم قول داده بود تا جریمه نشده خونه بر نگرده.بالاخره پلیس جلوش رو گرفت و اونم از خدا خواسته خودش مدارکش رو دودستی و بدون هیچ مقاومتی به پلیس داد.مامور پلیس بعد از دیدن مدارک و استعلام از مرکز با خنده گفت: شما به دلیل سابقه ی 38 سال رانندکی بدون حتی یک جریمه مورد بخشش قرار گرفتین و این بار از خطای شما چشم پوشی میشه.آقای راننده فردای اون روز در حال شستن ظرفها به گزارشی که از تلویزیون در مورد مرد بدون جریمه پخش می شد گوش می کرد

سید پیوند میرمشتاقی

*********************

جملات کوتاه

1- ماهیان می دانند عمق هر حوض به اندازه ی دست گربه است!

2- بگذار چهره ها دروغ بگویند دیگر عصا شناسنامه ی پیر نیست

3- آی باران مرا زیر و رو کن با دل من بیا گفتگو کن

آی باران ببارو از این خاک رنگ خونم گلی آرزو کن

4- خواب زنانه ایست به تعبیر گل مکوش

گل در زمین تشنه ما خار می شود

5- می دانی ای عزیز گامها همیشه سایه ی خود را مکیده اند

6- وقتی که آدم

در جرات تنها

در همت تنها

و در تنهایی تنهاست

از ازدحام خصم باک ندارد

7- کجاست شمع مراد آه تاب صبرم نیست چه سود آنکه بمیریم و برفراز آید؟!!

8- سیصد گل سرخ و یک گل نصرانی ما را ز سر بریده می ترسانی؟

گر ما ز سر بریده می ترسیدیم در مجلس عاشقان نمی رقصیدیم

10- نهال بی ریشه پیوند نمی پذیرد

11- سنگ بلا که از زیر آسمان رسد اول به بال مرغ بلند آشیان رسد

12- زندگی نردبانی است که از اولین پله

اعتماد ترا سست می کند

این است زندگی

13- زندگی بی رفیق مرگ بی شاهد است

14- دوستان نزدیک نزدیکان دورند

15- ای دوست

این روزها با هر که دوست می شوم احساس می کنم

آنقدر دوست بوده ایم که دیگر وقت خیانت است

16- قفل هم امیدیست

قفل یعنی که کلیدی هم هست

17- هوای باغ نکردیم و دور باغ گذشت!....

18- مرا مجال نگاهی به راه طی شده نیست که آنچه هست ،فرا روی و راه بسیار است

19- من کی ام گر خود شناسی داشتم کی ز خود بودن هراسی داشتم

20- بزرگترین درسی که می بایست بیاموزیم آن است که حتی احمق ها هم ممکن است حرفی برای گفتن داشته باشند.

21- برخی مردم حزبشان را به خاطر ارزش ها و باورهایشان، و برخی دیگر ارزشها و باورهایشان را به خاطر حزبشان تغییر می دهند

22- سازش کار به مانند کسی است که به تمساح غذا می خوراند به این امید که خودش آخر از همه خودره شود

23- هیچ تجارتی سودمند تر از پرورش فرزندان نیک نیست

24- سیاست به همان میزانت که مهیج و خطرناک است. در جنگ فقط یکبار کشته می شوی، در سیاست بارها.

25- بهای هیچ چیز گزاف تر از انتقام جویی نیست

26- بهترین خوبی آینده این است که هر بار فقط یک روز از آن می آید

27- نرم و آهسته صحبت کن وچوبی نیز به دست داشته باش همواره کارت را پیش خواهی برد

28- برای برخی از مردم هیچ چیز دردناک تر از فکر کردن نیست

29- هشیاری ابدی آری این بهای آزادی است

30- کمک به آنان که به خود کمکی نمی کنند بیهوده است

31- آیا هنگامی که دشمنان را با خود دوست می کنم آنها را از بین نبرده ام|؟

32- به همسایه ات عشق بورز ولی پرچین های دور حیاطت را نیز فرو نریز

33- چنان فرهیخته بود که «اسب»به نه زبان می دانست،و چنان نادان و بی خبر که گاوی خرید تا بر آن سوار شود

سید پیوند میرمشتاقی

سید محمود طباطبایی

فرياد يخ زده

niknam — Tue, 18 Nov 2008 19:06:49 GMT

گرما گرم سرماي سرد زمستان .

ماه گرد و كج نشسته وسط آسمان .

صداي كشيدن جسدي به روي برفها .

صداي سرفه هاي مردي تنها .

صداي هق هقه آرام و دردناكي از يك نگاه .

صداي عذاب كشيدن روحي انگار پر گناه .

رد خوني بر روي برفهاي جنگلي بي نور .

جاي پاي مردكي بي دست و پا و كور .

نگاه كركسي سياه از روي درختي مرده .

بوي خون در شب تاريك روزي يخ زده .

دست و پا زدن جسمي پاره پاره .

فرياد يخ زدة انساني بي چاره .

صداي طپش هاي قلبي از هم گسسته .

صداي خنده هاي شوم قاتلي از بند گريخته .

رو به رو مردابي سياه و بزرگ .

دور و بر پر از صداي گرگ .

صداي افتادن آن بي گناه در مرداب .

صداي خورده شدن آن انسان به دست آب .

فريادي جانكاه از آن قاتل خسته .

زوزة زشت آن گرگ گرسنه .

لحظه اي بعد صداي خورده شدن آن به دست گرگ .

درست شبيه خرد شدن استخوان مقتول به زير پتك

مينا حسيني

((ملكة النساء الشواعر))

niknam — Tue, 18 Nov 2008 18:31:18 GMT

روز 25، اسفند ماه 1285 خورشيدي در تبريز، در خانه يوسف اعتصام الملك (اعتصامي)دختري ديده به جهان گشود. نام نو رسيده را پروين گذاشتن. پدر پروين از اديبان به نام عصر بود كه در فنون تأليف و ترجمه قلم مي آزمود و خانه اش معادگاه ادبياني همچون محمد تقي بهار بود. پدر پروين ادبيات فارسي و عربي را در همان اوان كودكي به پروين آموخت. پروين در هشت سالگي نخستين اشعار را سرود. پدرش در ايجا به ياري اش مي شتافت؛ وي قطعات زيبا و لطيفي از متون خارجي (فرانسوي، عربي، تركي) مي يافت و پس از ترجمه به زبان فارسي پروين را براي به نظم در آوردن آنها تشويق مي كرد.

خانواده پروين در همان كودكي او به تهران نقل مكان كردند و پروين براي ادامه تحصيل وارد ((مدرسه اناثيه امريكايي)) شد. در خرداد ماه سال1303 دوره مدرسه را با موفقيت به پايان رساند و چندي نيز در همان مدرسه به تدريس اشتغال داشت. از او ترجمه هاي چندي نيز به يادگار مانده است (ترجمه ي«خدعه و عشق»شيلّر،«تيره بختان»ويكتور هوگو) كه به گفته اهل ادب از تسلط وي بر فن ترجمه حكايت ميكند.

برخي از اشعاري كه در اين دوران مي سرود در مجله «بهار»با امضاي «پروين»به چاپ مي رسيد. پدر پروين، به چاپ ديوان وي پيش از ازدواج، روي خوش نشان نمي داد((مبادا كوته نظران و بدخواهان، نشر ديوان را وسيله ي تبليغ براي ازدواج پروين تلقي كنند)).

وي در سال1313 درسن 28 سالگي با پسر عموي پدرش كه رئيس شهرباني كرمانشاه بود ازدواج كرد. ولي حاصل آن فقط دو ماه و نيم زندگي مشترك بود پس از جدائي از شوهرش شعر زير را سرود:

اي گل، تو ز جمعيت گلزار چه ديدي جز سر زنش و بدسري خار، چه ديدي

اي لعل دل افروز، تو با اين همه پرتو جز مشتري سفله به بازار چه ديدي

رفتي به چمن، ليك قفس گشت نصيب غير از قفس، اي مرغ گرفتار چه ديدي

پس از جدائي پروين با اصرار دوستان، پدرش به چاپ ديوان وي رضايت داد و در سال1314 آن را چاپ كرد. در سال1315 وزارت معارف ايران براي پروين نشان درجه3 علمي فرستاد. اما پروين اين پيشنهاد را همچون پيشنهاد ورود به دربار نپذيرفت و در پاسخ چنين پيام داد كه ((شايسته تر از من بسيارند)).

در سال1316 پدر خويش را از دست داد و در تغريف پدر قطعه زيبايي سرود كه مطلع آن چنين است:

پدر آن تيشه كه بر خاك تو ز دست اجل تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

و پس از 4 سال گذر زمان ديگر تاب دوري پدر را نتوانست تحمّل كند، در 6 فروردين1320 بر اثر ابتلا به حصبه ديده از جهان فرو بست.

شعر زير از از غزليات اوست كه بسيار زيباست

(آرزوها 1)

اي خوشا مستانه سر در پاي دلبر داشتن دل تهي از خوب وزشت چرخ اخضر داشتن

نزد شاهين محبت بي پر بال آمدن پيش باز عشق آئين كبوتر داشتن

اشك را چون لعل پروردن به خوناب جگر ديده را سوداگر ياقوت احمر داشتن

هر كجا نور است چون پروانه خودرا باختن هر كجا نار است خود را چون سمندر داشتن

. در گلستان هنر چون نخل بودن بارور عار از ناچيزي سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب علم جان را كيميا و كيميا گر داشتن

همچو مور اندر ره همت همي پاي كوفتن چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

سحر زارعی