عصر یک جمعه

 عصر یک جمعه، روی پلی سرخ

مردی آمد، به دستش گلی سرخ

روی پل ایستاد و نظر کرد

با قطاری شتابان سفر کرد

رفت و پل مانده به او چه ویران

بوی گل، روی پل، گیج و حیران

باز، رد شد از اینجا قطاری

روی دوشش، زغم، کوله باری

در پی رد پایی روانم

با اتاقی که من خشت آنم

این اتاقی که اندوهبار است

آخرین واگن آن قطار است

این اتاق دم راه آهن

خسته تر، تنگ تر، از دل من

می روم، می روم، می روم پیش

می روم، دور می گردم از خویش

زیر خط، چوبها، بی شمارند

گامهای مرا، می شمارند

این بخاری که کنج اتاق است

این بخاری که مثل اجاق است،

قلب گرمی ست، قلب تپنده

از تپش های او، خانه زنده

در هوایی چنین تیره و سرد

بارهه مثل من سرفه می کرد

شعته، یخ بسته از سوز سرما

تیره بادا چو دل، روز سرما

کاشکی شعله ها آب می شد

رقص می کرد و بی تاب می شد

می روم با قطاری پر از تب

آن طرف در کمین، تونل شب

یک نفر با گلی سرخ در دست

آمد و شاخ گل را نشان داد

مثل یک شعله آن را تکان داد

گفت: - بنویس با جوهر سرخ

گفت:- پرواز کن با پرسرخ

می روم باز مثل همیشه

شاخه ها دستشان روی شیشه

دست هر شاخه را می شمارم

یاد خود را به او می سپارم

شاخه با یاد من می دهد گل

دست او می رسد تا دم پل

عاشقی خسته توی قطار است

قصه هایش همه قصه دار است

عاشق افتاده در شور و حالی

ساز او حاضر و کوپه خالی

می دهد تاب برکیسوی ساز

می زند نم نمک زیر آواز:

« گؤزلریم، قارکیمی آغلاماندا

گؤزیاشیم دسته گول باغلاماندا

باشلاری یرده قالمیش قویونلار

قورد اویاندا بوغون یاغلاماندا

قویمایون، قیش یتیشدی، آماندی

یاخچی سؤزلرده بیرجور یاماندی

فکری بیر یرده ییغماق چتیندی

فکریمیز بوردا ئیل نن ساماندی

بیزلری گوزرماغاگؤزلری یوخ

باغچا میزدا قیزیل گؤل اکه نلر

سؤز لری ایندی چوخ، اؤزلری یوخ!..»

 

عاشق خسته، سازش در آغوش

من به آواز او می دهم گوش

آسمان و افق، پر غبار است

نغمه ای زیر چرخ قطاراست

با قطلری شتابان تر از رود

می روم تا دیاری مه آلود...

آی باران، مرا زیر و رو کن

با دل من بیا گفتگو کن

دانه ها خفته در انتظارت

خاک این دشت را جستجو کن

با نسیمی بکش پوزه بر خاک

خاک را چون سگی تشنه بو کن

آی باران، بزن چنگ خود را

رقص کن، داد کن، هایهو کن

آی باران، ببار و از این خاک

رنگ خونم گلی آرزو کن

آی باران بکش تیغ خود را

توی چشم سیاهی فرو کن!...

 

                                                                                             تهران- اسفند۵۲                                                                                                           عمران صلاحی

                            **************************************

لاشخور

 بر فراز سر من لاشخوریست

که چمان در افق این دژ هر مرد به مردار بدل

منتظر مانده حریص

تا که کی لاشه شوم.

من به تدبیر که چون حیله کنم

که فرود آید، تا تیر رسم.

گاه اگر از تک و پو بنشینم

که نفس تازه کنم

تاخت آرد به سر من به امیدی که فتادم از پای

لیک چون می بیند

مانده ام منتظر فرصت شلیک به او

باز می گردد تا اوج گریز.

اینچنین نسل به نسل،

شده اند آنهمه مردان، مردار

طعمه ی لاشخور این دژ جادو کدخ ی شصت سده

فرصتی بیش نماندست مرا

راوی تجربه هایم گوید:

مرگ ناچار تو، یا لاشخور پیر، فراز آمده است.

سرنوشت دژ جادو کده این کارگه مرد به مردار مبدل کن تاریخی نیز،

همه در ترکش و در همت توست!

آنچه باقی ست همه فرصت توست!

بر فراز سر من لاشخوریست

وای اگر فرصتم از کف برود.                                                                               

                                                                                      م.آزرم

                                                                              سید پیوند میر مشتاقی