روز 25، اسفند ماه 1285 خورشيدي در تبريز، در خانه يوسف اعتصام الملك (اعتصامي)دختري ديده به جهان گشود. نام نو رسيده را پروين گذاشتن. پدر پروين از اديبان به نام عصر بود كه در فنون تأليف و ترجمه قلم مي آزمود و خانه اش معادگاه ادبياني همچون محمد تقي بهار بود. پدر پروين ادبيات فارسي و عربي را در همان اوان كودكي به پروين آموخت. پروين در هشت سالگي نخستين اشعار را سرود. پدرش در ايجا به ياري اش مي شتافت؛ وي قطعات زيبا و لطيفي از متون خارجي (فرانسوي، عربي، تركي) مي يافت و پس از ترجمه به زبان فارسي پروين را براي به نظم در آوردن آنها تشويق مي كرد.

خانواده پروين در همان كودكي او به تهران نقل مكان كردند و پروين براي ادامه تحصيل وارد ((مدرسه اناثيه امريكايي)) شد. در خرداد ماه سال1303 دوره مدرسه را با موفقيت به پايان رساند و چندي نيز در همان مدرسه به تدريس اشتغال داشت. از او ترجمه هاي چندي نيز به يادگار مانده است (ترجمه ي«خدعه و عشق»شيلّر،«تيره بختان»ويكتور هوگو) كه به گفته اهل ادب از تسلط وي بر فن ترجمه حكايت ميكند.

برخي از اشعاري كه در اين دوران مي سرود در مجله «بهار»با امضاي «پروين»به چاپ مي رسيد. پدر پروين، به چاپ ديوان وي پيش از ازدواج، روي خوش نشان نمي داد((مبادا كوته نظران و بدخواهان، نشر ديوان را وسيله ي تبليغ براي ازدواج پروين تلقي كنند)).

وي در سال1313 درسن 28 سالگي با پسر عموي پدرش كه رئيس شهرباني كرمانشاه بود ازدواج كرد. ولي حاصل آن فقط دو ماه و نيم زندگي مشترك بود پس از جدائي از شوهرش شعر زير را سرود:

اي گل، تو ز جمعيت گلزار چه ديدي                       جز سر زنش و بدسري خار، چه ديدي

اي لعل دل افروز، تو با اين همه پرتو                      جز مشتري سفله به بازار چه ديدي

رفتي به چمن، ليك قفس گشت نصيب                     غير از قفس، اي مرغ گرفتار چه ديدي

پس از جدائي پروين با اصرار دوستان، پدرش به چاپ ديوان وي رضايت داد و در سال1314 آن را چاپ كرد. در سال1315 وزارت معارف ايران براي پروين نشان درجه3 علمي فرستاد. اما پروين اين پيشنهاد را همچون پيشنهاد ورود به دربار نپذيرفت و در پاسخ چنين پيام داد كه ((شايسته تر از من بسيارند)).

در سال1316 پدر خويش را از دست داد و در تغريف پدر قطعه زيبايي سرود كه مطلع آن چنين است:

پدر آن تيشه كه بر خاك تو ز دست اجل                     تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

و پس از 4 سال گذر زمان ديگر تاب دوري پدر را نتوانست تحمّل كند، در 6 فروردين1320 بر اثر ابتلا به حصبه ديده از جهان فرو بست.

شعر زير از از غزليات اوست كه بسيار زيباست   

(آرزوها 1)

اي خوشا مستانه سر در پاي دلبر داشتن           دل تهي از خوب وزشت چرخ اخضر داشتن

نزد شاهين محبت بي پر بال آمدن                                    پيش باز عشق آئين كبوتر داشتن

اشك را چون لعل پروردن به خوناب جگر                         ديده را سوداگر ياقوت احمر داشتن

هر كجا نور است چون پروانه خودرا باختن            هر كجا نار است خود را چون سمندر داشتن

                                                                                    .                   

                                                                                    .                   

                                                                                                     .                                                   در گلستان هنر چون نخل بودن بارور                                عار از ناچيزي سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب                         علم جان را كيميا و كيميا گر داشتن

همچو مور اندر ره همت همي پاي كوفتن         چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

                                                                                   سحر زارعی