عده ای می خندند و کف می زنند

سنگ با عشق پرتاپ می شود

شکوفه ها ندا می دهند

ولی پاسخی نیست

نا امیدی می بارد

اشک از چشم فرو می ریزد

کودکی تکیه بر خانه غم زده است

دلش می خواهد دست او نیز

شاخه ای معرفتی باشد نه سنگ

من و تو تنها نگاه می کنیم.

فهیمه السادات شجاعی