اين خصلت شب بود كه من تاريك و بي رنگ مانده ام
                                           اين فطرت عشق بود كه من تنها و دل تنگ مانده ام

اين سنگ صبوري كه نشنيده برايم آب شد
                                           اين حسرت ديداري كه در كاسه ي چشمم قاب شد

اين صداي مردماني دمادم مي رسد بر گوش من
                                           اين همان رنج گراني سراسر مي زند بر دوش من

اين همان اشك صغيري شبنم مال و تنت
                                           اين شود سيلي عظيم از جا كند پيراهنت

اين خزان رنگي دل به الوانش نبند مي رود
                                           زمستان مي شود برف جامه اي سپيد بر تو مي تند

مي شود آغاز قسط و عدل از ديار دور ها
                                           روز روشن مي شود ظلمت شب در ميان نور ها