لباس کثیف

مادرم داد زد : بیژن لباس هات  رو بیار بنداز تو ماشین لباسشویی. منم طبق معمول همیشه با بی حوصلگی شلوارها و پیراهن های کثیفم رو جمع کردم و به طرف ماشین لباسشویی رفتم.پیراهن ها تو ماشین انداختم ،همین موقع بود که مامان دوباره با داد گفت: توی جیبات رو گشتی؟ کاغذی، پولی ، چیزی نباشه توش که بعدا شاکی بشی.منم که نهایت یه آدم تنبلم دست کردم و جیبهای 3 تا شلوار باقی مونده رو گشتم.توی آخرین جیبی که مورد بازرسی قرار دادم کاغذی تا شده بود.بازش کردم.توش نوشته شده بود 4 شنبه،4 بعد از ظهر پارک شبنم.اگه نیای یعنی من اشتباه می کردم و دیگه منو نمی بینی (روژان)

ساعت 3/30 بود و پارک شبنم با تاکسی 20 دقیقه با خونه ی ما فاصله داشت.من رفتم و اون هم اومد و تا الان با هم هستیم.الان نگار 5 سالشه و امشب 12 امین سالگرد ازدواجمونه.

 نارنجی

همه داشتن دنبالش می گشتن.بچه ها همی کلاس هارو گشته بودن.آقای معلم و آقای ناظم هم همی راهرو ها و اتاق ها و حتی بالا پشته بون رو هم گشته بودن.بابای مدرسه هم خرپشته و تمام دستشویی ها رو گشته بود.نبود که نبود.انگار که آب شده و رفته بود زیر زمین.زیر زمین...زیر زمین.آره حتما تو زیر زمین بود.محسن رو وقتی پیدا کردن بیهوش بود.تو یه دستش دفتر انشاء پاره شدش بود و تو دست دیگش یه کاغذ چروکیده که توش با مداد قرمز پر رنگ نوشته شده بود: من به شغل پدرم افتخار می کنم،افتخار می کنم،افتخار...

فردای اون روز همه ی بچه ها لباس نارنجی پوشیده بودن...

بی بی

15 ساعت رانندگی مداوم.تقریبا دیگه خسته نبود.چون خستگی رو حدود 5 ساعت پیش پشت سر گذاشته بود.فقط می خواست برسه.اگر با همین سرعت 2 ساعت دیگه رانندگی می کرد شای به موقع می رسید.بی بی رو خیلی دوست داشت چون اون تنها کسی بود که از نظر رضا عاشق بود و رضا فقط عاشقارو دوست داشت.دیگه چشماش خشک شده بودن مثل لباش.تو تمام این مدت به یه چیز فکر می کرد و همش اون لحظه ی آخر رو تجسم می کرد.آخرین باری که بی بی رو دیده بود.بی بی براش دعا کرده بود و موقع رفتن بهش گفته بود: رضا جان تو رو جدت قسم،تورو به فاطمه ی زهرا قسم،تو رو به علی مرتضی قسم،تو رو به دل پاکت قسم از خونش بگذر.اون تقاص عملش رو پس داده،رضا بی بی رو این دم آخری راضی کن.اما رضا...احمد رو پای چوبه دار بردن و طناب رو دور گردنش انداختن که به رضا خبر دادن بی بی داره میره.رضا رضایت داد و پرید پشت فرمون.رضا بالاخره رسید و بی بی هم.دستش یه نامه دادن که توش نوشته بود: به خدا گفتم زندگیم بی خیر بود. این دم آخری منو باعث خیر کن.بخند رضا جان.خدا مال عاشقاست.

جریمه

سرعتش حدود 150 تا بود.بعد از 38 سال رانندگی حتی یکبارم جریمه نشده بود و می خواست بشه.زنش گفته بود تو عرضه ی جریمه شدن  رو هم  نداری چه برسه به طلاق دادن و اونم قول داده بود تا جریمه نشده خونه بر نگرده.بالاخره پلیس جلوش رو گرفت و اونم از خدا خواسته خودش مدارکش رو دودستی و بدون هیچ مقاومتی به پلیس داد.مامور پلیس بعد از دیدن مدارک و استعلام از مرکز با خنده گفت: شما به دلیل سابقه ی 38 سال رانندکی بدون حتی یک جریمه مورد بخشش قرار گرفتین و این بار از خطای شما چشم پوشی میشه.آقای راننده فردای اون روز در حال شستن ظرفها به گزارشی که از تلویزیون در مورد مرد بدون جریمه پخش می شد گوش می کرد

                                                                                       سید پیوند میرمشتاقی

                                        *********************

جملات کوتاه

1- ماهیان می دانند عمق هر حوض به اندازه ی دست گربه است!

2- بگذار چهره ها دروغ بگویند    دیگر عصا شناسنامه ی پیر نیست

3- آی باران مرا زیر و رو کن     با دل من بیا گفتگو کن

    آی باران ببارو از این خاک     رنگ خونم گلی آرزو کن

4- خواب زنانه ایست به تعبیر گل مکوش

                             گل در زمین تشنه ما خار می شود

5- می دانی ای عزیز  گامها همیشه سایه ی خود را مکیده اند

6- وقتی که آدم

                        در جرات تنها

                                                در همت تنها

                                                                        و در تنهایی تنهاست

از ازدحام خصم باک ندارد

7- کجاست شمع مراد آه تاب صبرم نیست      چه سود آنکه بمیریم و برفراز آید؟!!

8- سیصد گل سرخ و یک گل نصرانی      ما را ز سر بریده می ترسانی؟

    گر ما ز سر بریده می ترسیدیم            در مجلس عاشقان نمی رقصیدیم

10- نهال بی ریشه پیوند نمی پذیرد

11- سنگ بلا که از زیر آسمان رسد      اول به بال مرغ بلند آشیان رسد

12- زندگی نردبانی است که از اولین پله

                                                     اعتماد ترا سست می کند

                                                                                    این است زندگی

13- زندگی بی رفیق        مرگ بی شاهد است

14- دوستان نزدیک     نزدیکان دورند

15- ای دوست

                   این روزها با هر که دوست می شوم احساس می کنم

آنقدر دوست بوده ایم که دیگر وقت خیانت است

16- قفل هم امیدیست

                          قفل یعنی که کلیدی هم هست

17- هوای باغ نکردیم و دور باغ گذشت!....

18- مرا مجال نگاهی به راه طی شده نیست     که آنچه هست ،فرا روی و راه بسیار است

19- من کی ام گر خود شناسی داشتم کی ز خود بودن هراسی داشتم

20- بزرگترین درسی که می بایست بیاموزیم آن است که حتی احمق ها هم ممکن است حرفی برای گفتن داشته باشند.

21- برخی مردم حزبشان را به خاطر ارزش ها و باورهایشان، و برخی دیگر ارزشها و باورهایشان را به خاطر حزبشان تغییر می دهند

22- سازش کار به مانند کسی است که به تمساح غذا می خوراند به این امید که خودش آخر از همه خودره شود

23- هیچ تجارتی سودمند تر از پرورش فرزندان نیک نیست

24- سیاست به همان میزانت که مهیج و خطرناک است. در جنگ فقط یکبار کشته می شوی، در سیاست بارها.

25- بهای هیچ چیز گزاف تر از انتقام جویی نیست

26- بهترین خوبی آینده این است که هر بار فقط یک روز از آن می آید

27- نرم و آهسته صحبت کن وچوبی نیز به دست داشته باش همواره کارت را پیش خواهی برد

28- برای برخی از مردم هیچ چیز دردناک تر از فکر کردن نیست

29- هشیاری ابدی آری این بهای آزادی است

30- کمک به آنان که به خود کمکی نمی کنند بیهوده است

31- آیا هنگامی که دشمنان را با خود دوست می کنم آنها را از بین نبرده ام|؟

32- به همسایه ات عشق بورز ولی پرچین های دور حیاطت را نیز فرو نریز

33- چنان فرهیخته بود که «اسب»به نه زبان می دانست،و چنان نادان و بی خبر که گاوی خرید تا بر آن سوار شود

                                                                                                سید پیوند میرمشتاقی

                                                                                                                و

                                                                                              سید محمود طباطبایی

گرما گرم سرماي سرد زمستان .

ماه گرد و كج نشسته وسط آسمان .

صداي كشيدن جسدي به روي برفها .

صداي سرفه هاي مردي تنها .

صداي هق هقه آرام و دردناكي از يك نگاه .

صداي عذاب كشيدن روحي انگار پر گناه .

رد خوني بر روي برفهاي جنگلي بي نور .

جاي پاي مردكي بي دست و پا و كور .

نگاه كركسي سياه از روي درختي مرده .

بوي خون در شب تاريك روزي يخ زده .

دست و پا زدن جسمي پاره پاره .

فرياد يخ زدة انساني بي چاره .

صداي طپش هاي قلبي از هم گسسته .

صداي خنده هاي شوم قاتلي از بند گريخته .

رو به رو مردابي سياه و بزرگ .

دور و بر پر از صداي گرگ .

صداي افتادن آن بي گناه در مرداب .

صداي خورده شدن آن انسان به دست آب .

فريادي جانكاه از آن قاتل خسته .

زوزة زشت آن گرگ گرسنه .

لحظه اي بعد صداي خورده شدن آن به دست گرگ .

درست شبيه خرد شدن استخوان مقتول به زير پتك

                                                                                        مينا حسيني

روز 25، اسفند ماه 1285 خورشيدي در تبريز، در خانه يوسف اعتصام الملك (اعتصامي)دختري ديده به جهان گشود. نام نو رسيده را پروين گذاشتن. پدر پروين از اديبان به نام عصر بود كه در فنون تأليف و ترجمه قلم مي آزمود و خانه اش معادگاه ادبياني همچون محمد تقي بهار بود. پدر پروين ادبيات فارسي و عربي را در همان اوان كودكي به پروين آموخت. پروين در هشت سالگي نخستين اشعار را سرود. پدرش در ايجا به ياري اش مي شتافت؛ وي قطعات زيبا و لطيفي از متون خارجي (فرانسوي، عربي، تركي) مي يافت و پس از ترجمه به زبان فارسي پروين را براي به نظم در آوردن آنها تشويق مي كرد.

خانواده پروين در همان كودكي او به تهران نقل مكان كردند و پروين براي ادامه تحصيل وارد ((مدرسه اناثيه امريكايي)) شد. در خرداد ماه سال1303 دوره مدرسه را با موفقيت به پايان رساند و چندي نيز در همان مدرسه به تدريس اشتغال داشت. از او ترجمه هاي چندي نيز به يادگار مانده است (ترجمه ي«خدعه و عشق»شيلّر،«تيره بختان»ويكتور هوگو) كه به گفته اهل ادب از تسلط وي بر فن ترجمه حكايت ميكند.

برخي از اشعاري كه در اين دوران مي سرود در مجله «بهار»با امضاي «پروين»به چاپ مي رسيد. پدر پروين، به چاپ ديوان وي پيش از ازدواج، روي خوش نشان نمي داد((مبادا كوته نظران و بدخواهان، نشر ديوان را وسيله ي تبليغ براي ازدواج پروين تلقي كنند)).

وي در سال1313 درسن 28 سالگي با پسر عموي پدرش كه رئيس شهرباني كرمانشاه بود ازدواج كرد. ولي حاصل آن فقط دو ماه و نيم زندگي مشترك بود پس از جدائي از شوهرش شعر زير را سرود:

اي گل، تو ز جمعيت گلزار چه ديدي                       جز سر زنش و بدسري خار، چه ديدي

اي لعل دل افروز، تو با اين همه پرتو                      جز مشتري سفله به بازار چه ديدي

رفتي به چمن، ليك قفس گشت نصيب                     غير از قفس، اي مرغ گرفتار چه ديدي

پس از جدائي پروين با اصرار دوستان، پدرش به چاپ ديوان وي رضايت داد و در سال1314 آن را چاپ كرد. در سال1315 وزارت معارف ايران براي پروين نشان درجه3 علمي فرستاد. اما پروين اين پيشنهاد را همچون پيشنهاد ورود به دربار نپذيرفت و در پاسخ چنين پيام داد كه ((شايسته تر از من بسيارند)).

در سال1316 پدر خويش را از دست داد و در تغريف پدر قطعه زيبايي سرود كه مطلع آن چنين است:

پدر آن تيشه كه بر خاك تو ز دست اجل                     تيشه اي بود كه شد باعث ويراني من

و پس از 4 سال گذر زمان ديگر تاب دوري پدر را نتوانست تحمّل كند، در 6 فروردين1320 بر اثر ابتلا به حصبه ديده از جهان فرو بست.

شعر زير از از غزليات اوست كه بسيار زيباست   

(آرزوها 1)

اي خوشا مستانه سر در پاي دلبر داشتن           دل تهي از خوب وزشت چرخ اخضر داشتن

نزد شاهين محبت بي پر بال آمدن                                    پيش باز عشق آئين كبوتر داشتن

اشك را چون لعل پروردن به خوناب جگر                         ديده را سوداگر ياقوت احمر داشتن

هر كجا نور است چون پروانه خودرا باختن            هر كجا نار است خود را چون سمندر داشتن

                                                                                    .                   

                                                                                    .                   

                                                                                                     .                                                   در گلستان هنر چون نخل بودن بارور                                عار از ناچيزي سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب                         علم جان را كيميا و كيميا گر داشتن

همچو مور اندر ره همت همي پاي كوفتن         چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

                                                                                   سحر زارعی

۲- می توان در جنگ بر میلیون ها نفر غلبه کرد اما بزرگترین فاتح کسی است که بر نفس خود غالب شود.

۳- کار امروز را به فردا نیانداز چون فردا هم یک امروز دیگر است.

۴- در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر اوست

                                                در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست

۵-گل سرخ رابا خارش دوست داریم دیگران هم با عیوبشان دوست داشته باشیم!

۶-افکار گفتار و اعمال انسان  همگی برای همیشه ضبط است.

۷-خدا منشا خوبی هاست پس وقتی به خوبی ها فکر کنید خدا هم به شما فکر می کند.

۸-رکن زندگی دنیا احترام گذاردن به حقوق دیگران است.

۹-کلید فتح باب مقام مقامات معنوی اراده است.

۱۰-حاصل فکر بیهوده جسم و روانی خسته است.

۱۱-قانون طلایی رعایت حقوق دیگران: در هر موقعیتی خود را جای دیگران بگذارید. 

۱۲-در قلب هر انسانی ذره ای الهی است از این رو جلب قلوب جلب الطاف خداست.

۱۳-شکیبایی گورستان پوشاننده ی عیب هاست.

 ۱۴-ترسناک ترین تنهایی خودپسندی است.

۱۵-انجام کار های سخت هنر است. گناه ساده ترین کاری است که می توان انجام داد پس گناه کردن ترجمان بی هنری است!

۱۶-در طوفان زندگی بهتر است با خدا باشی تا اینکه ناخدا باشی.

۱۷-آنچه که هستی هدیه خداوند به توست و آنچه که می شوی

                                   ************************

فکر می کنم که وقتش رسیده که مطالب این شماره رو انتخاب کنیم.

ولی..........................................

به نظرم میاد که ادبیات در این شماره صفحات کمتری داشته باشه، چون مطالب و موضوعات خیلی کمه...

به فکر چاره ای باید بود.

_ درد نکش، تحمل نکن، فریاد نزن.

نگاه نکن ،لبخند نزن، دوست مدار.

حس نکن، رنج نکش، اشک نریز.

نخوان ، نبین، نشنو.

...

اینجا زمین است، زمین خاکی، تنها خاک جهان،...

و اینها قانون خاک .

و اتفاقی نیست که تو از ازل در این خاکی بزرگ سقوط رها شدی، تو به خاک زنجیر شده ای،

و چه می گویم؟! اصلا از خاکی - نمی توانی انکار کنی که به چشم دیده ای در خاکت می گذارند و  خاک می شوی... -  پس تو از خاکی وخاک از تو، خاکی خاکی خاکی ...

پس قانون خاک تو را شامل می شود، در برت می گیرد، اجرا میشود بی آنکه بخواهی یا بدانی.

[انسان همچنان ساکت است و استیصال در چشمانش موج میزند]

_ یعنی...! اما...؟!

_ بله، این سرنوشت توست، اما و اگر ندارد، تو محکوم به این پایانی، اگر نپذیری تمام عمر در عذاب           خواهی بود - بیهوده – جانور خاکی بیچاره...

[ انسان هنوز ساکت است و فرشتگان، بهت زده به او می نگرند.] [و خدا...] [ و انسان که پاسخش را در چشمان خدا جستجو میکند...]

[... ناگهان این انسان است که فریاد می زند!!! ]

_ نه! من این قانون را نمی خواهم! تسلیم نمیشوم،! سر خم نمی کنم! من غیر از این خاکم !

من فریاد می زنم، نعره می کشم، اعتراض می کنم، ببین...!

می خواهم بخندم، بگریم، بفهمم، بخوانم، بشنوم، ببینم، رنج بکشم، تحمل کنم، بجنگم، پیروز شوم ، افتخار کنم، احساس کنم، دوست بدارم...

پس خاکی نیستم، من خود را از این خاک نجات می دهم، نمی گذارم که خاک مرا احاطه کند، مرا مسخر خود کند، مرا شکست دهد...

نه، من برای همین خلق شده ام، برای آنکه خاک را رها کنم.

آری تنم خاکی است اما من چیزی دارم که توی نادان از درک آن عاجزی، چیزی غیر از خاک...

افسوس که نمی توانی بفهمی! جانور آتشی بیچاره!

این که تو می بینی خاک است اما آنچه من می بینم وجودی است از روح خدایم، تو این سفال خالی را می بینی و من آن هدیه ی مقدس و یکتای پروردگارم را، و او تنهایم نمی گذارد.

 [ و رو به خدا و چشم در چشم خدا تکرار می کند]  می دانم که اوتنهایم نمی گذارد...

[ لحظه ای سکوت و...] [ ...و اینجا فرشتگان سجده می کنند...]   

                                                                                                              سارا ایمانی

صحنه زمین را سپید کرد

درختان به احترامش

قامتهایشان را خم کردند

چه عاشقانه به استقبال او می روند

وقتی با تمام پاکی و فروتنی

از عرش به فرش می آید

من را یاد تو می اندازد

کاش تو می آمدی

من به امید آمدنت

به استقبال بهار می روم

اگر بیایی مانند درختان شهر کوچکم

قامت وجودم را مقابلت خم می کنم

                                   ****************************

مثل ماه می خندی نگاه کن

صورت گل های باغچه

                             همسایه یاد تو را زنده می کند

طنین باران را گوش کن

                               مثل صدای توست

فردا بیاید نمی ترسم

یاوری چون تو دارم

                                یاوری چون تو دارم

                              *****************************

برف می بارد و من غرق تماشای

سپید

سپید می شود

هستی زمین

همچو شعر من

برف می بارد

من و آن کاج تنها

با تکه های خرد شده ی نان

زیر درخت

پرندگان گرسنه

با زمزمه باد

سردی زمین و دیوار حیاط

سکوت و سپیدی

کودکی و شاداب و خندان از بارش برف

جای پاهایش با او می روند

                                                                                                        فهیمه شجاعی

همیشه تصویرمرد یخی اذیتم می کرد. اونی که فراموش شده بود، اونی که یخ زده بود... . می ترسیدم، می ترسیدم  فراموش بشم، می ترسیدم منم یخ بزنم!این ترس با من بود، همیشه... همه جا... هر لحظه. از زمستون بدم میومد. برف که میومد، ته دلم خالی می شد، فراموش شده بود... یخ زده بود...، گریه ام می گرفت. یه روز برف بارید، باید می رفتم تو برف ... تو سرما.... از ترس چشام پرشده بود، اما جرٲت باریدن نداشت، یخ می زد!

بهش گفتم ... به دوستم، به تنها دوستم... بزرگ بود... خیلی. نگام کرد، هیچی نگفت. این جمله ها رو که بارها شنیده بودم،...بچه ننه .... کوچولو... ترسو...، نگفت. فقط نگام کرد.دستشو گذاشت کنار صورتم، نگاهشو به چشمام هدیه کرد. داغ بود، گرم شدم . سرما یادم رفت. گفت نترس، من هستم! همین بسم بود...!

از اون به بعد زمستون رو دوست داشتم ، به خاطر دستش، به خاطر نگاهش...! منتظر باریدن برف بودم ،تا بشنوم ، تا نترسم، از فراموش شدن، از یخ زدن.... چون اون هست، همیشه هست.

سال ها گذشته. بازم داره برف میاد. گرمی اش رو حس می کنم، صداش تو گوشمه ، هر چند ازم دوره، خیلی وقته که پیشم نیست ، اون ترس مرد یخی رو ازم گرفت. رفته بیرون، بیرون از خونه. خیلی وقته که منتظرم بیاد. بیاد و باهم باز به سرما بخندیم. برف شدیدتر شده، می ترسم بیرون از تنهایی سردش بشه. نکنه دست گرمش سرد بشه!

می دونه که داره برف میاد. باید برم پیشش. اون که نمیاد، از بس که روزگار بی معرفتش کرده! باید تو برف ، تو سرما... برم پیشش. راه می افتم... می رم .... می رم... بالاخره رسیدم. کنارش می شینم، نگاهش گرمه. دستمو میذارم روی سنگ، کنار صورتش، سرد شدی که ، الان گرم می شی ... نترس، من هستم!

                                                                                                                        ...

اگر فردی خواست از تهران خود را به پرند برساند چندین راه دارد:

۱-پیاده.تا حالا امتحان نشده ولی...یک بار امتحان کافیه  

۲-سواره:که خود به چند بخش تقسیم میشود:

الف:تاکسی:این مسیر که مبلغ ۱۵۰۰ تومان مایه جات و تیله جات نیاز دارد مسیری استُ کوتاهُ راحتُ و اندکی خطرناک؟؟؟؟ و دلیل خطرناک بودنش این که اگر یک دو دوتا  چهار تای ساده انجام بدهیم متوجه می شویم که سرعت متوسط تاکسی ها ۱۴۰ و یا ۱۵۰ است...

ب- اتوبوس :اتوبوس های پرند-تهران چند نوع دارند:

۱-قرمز    ۲-آبی      ۳-سبز کمرنگ    ۴-یه خورده پرنگ تر           و الخ...

که این اتوبوس ها از شما مبلغ ۳۰۰ تومان میگیرد و ۲ ساعت شمارا به مقصد میرساند.نکته جالب پر شدن آن است که به نظر کارشناسان به مثابه اینکه درب ها آن باز میگردد تنها ۵ ثانیه فرصت دارید تا جایی برای نشستن پیدا کنید وگرنه باید ایستاده برین پرند.......

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نظرهای شماباعث بهتر شدن مطلب خواهد شد .ما رو بی نصیب نگذارید.....

ماکت موسیقی

به کجا چنین شتبان؟نه واقعا به کجا چنین شتابان ای جوانان با(بخونید بی)سلیقه.چرا اینطوری شدیم؟یکی دوتا هم نیستیم.خیلی زیاد شدیم.منظورم جوونایی که همه چیزشون عوض شده ،مهمترینشون سلیقه است.قبول کنیم بی سلیقه شدیم.سلیقه مون اینقدر بد شده و به چیز هایی علاقه مند شدیم که نمیشه اسمی رو شون  بگزاریم .مثلا تو همین زمینه موسیقی .واقعا لیاقت ما این که به ماکت موسیقی 4 تا جوون مو قشنگ و به اصطلاح فشن و بی هنر  گوش کنیم و از لذت موسیقی واقعی به بهره باشیم؟ چرا ما به آهنگ هایی گوش می کنیم که مرحله تولید شدن  تا به دست مضرف کننده رسیدنش گاهی کمتر از یک روز میشه؟ چرا به آهنگایی گوش میدیم که تولید شدن آن به وسیله یک دستگاه و یک خواننده صورت میگیرد و به ندرت در این آهنگها از آلات موسیقی استفاده می شود. چرا باید به آهنگ هایی گوشش کنیم که متن اون مربوط به یک رابطه به اصطلاح عاشقانه باشه.چرا نباید به موسیقی گوش کنیم که وقتی آن موسیقی  به اتمام رسید احساس کنیم که چیزی بهمان اضافه شده .هنر کجاست؟در این ماکت ها؟فکر نمیکنم..................

دست نوشت  عبدالرضا خلیل بیگ

حسین منزوی شاعر « با عشق در حوالی فاجعه »

بزرگترین غزل سرای معاصر متولد اول مهر1325 در زنجان است.

او در سال ۱۳۴۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد. سپس این رشته را رها کرد به جامعه‌شناسی روی آورد اما این رشته را نیز ناتمام رها کرد. اولین دفتر شعرش در سال ۱۳۵۰ با همکاری انتشارات بامداد به چاپ رسید و با این مجموعه به عنوان بهترین شاعر جوان دوره شعر فروغ برگزیده شد.

 با مجموعه «حنجره زخمی غزل» به جامعه ادبی معرفی شد و گل كرد.

 حسین منزوی كه غزلیاتش چه از نظر فرم و چه به لحاظ معنا و زبان تعداد بسیاری از شاعران را تحت سیطره خود داشت دهه 50 را دهه حضور یك نسل تازه تر از شعر معاصر می دانست و در این باره گفته بود: «این دهه در حقیقت، می توان گفت كه متعلق به هم نسلان من است، یعنی اگر ما نسل نیما را نسل اول شعر معاصر بدانیم، نسل اخوان و شاملو را نسل دوم، نسل فروغ، آتشی، رویایی و فرخ تمیمی را نسل چهارم، یك نیم نسل هم بین این دو می آید كه البته تفاوت زیادی با هم ندارند. یعنی شاعرانی همچون سیروس مشفقی، سیاوش مطهری و اصغر واقدی. بعد می رسیم به نسل ما، یعنی نسل شاعرانی كه بعد از جنگ جهانی دوم متولد شدند، آن هم با ویژگی های خاص تاریخی خود ولی این نسل، نسلی است كه دوباره زبانش را به طرف نوعی لیبرالیسم با نوعی زبان غنایی می چرخاند و دوباره حتی اگر مرثیه می سراید یا حماسه می آفریند از امید هم می گوید.»

مرحوم « منوچهر آتشى» درباره حسين منزوي مى‌گويد: « من با حسين منزوي در جواني آشنا شدم. او در آن زمان جواني لاغر و حساس بود كه غزل‌هايي درخشان مي‌سرود. او بعدها استعداد و توانايي خود را با سرودن مجموعه شعرهايي به اثبات رساند.»
وي مي‌افزايد: « وقتى غزل‌هاى او را خواندم احساس كردم كه فضاى تازه‌اى در غزل‌سرايى ايران به وجود آمده.»
آتشى مجموعه اول او را با نام «حنجره زخمى غزل» بى‌نظير مي‌داند و اين خصلت را همچنان در مجموعه دوم هم لحاظ مى‌كند.
وي اضافه مي‌كند: « من حشر و نشر زيادي با منزوي داشتم و او را كسي مي‌دانم كه براي شاعرشدن آفريده شده بود. درگذشت او غافلگير‌كننده بود. من رفتنش را باور ندارم و فكر مي‌كنم درباره او به بهانه چاپ اثري جديد صحبت مي‌شود.»

علي موسوي گرمارودي نيز درباره دوست قديمي خود اظهار مي‌كند: « چاپ اولين كتاب شعر منزوي در غزل نو حادثه‌اي بود و آنچه منزوي را به پايه بالايي در شعر امروز رساند، از غزل‌هاي اين كتاب شروع شد.»
وي با تاكيد بر اينكه منزوي گرچه در قالب قديمي غزل شعر مي‌گفت، اما شاعري معاصر بود. «يكي ديگر از رازهاي ماندگاري غزل منزوي عشق است كه موضوع تمام غزل‌هاي اوست و البته موضوع عشق وقتي در غزل ريخته مي‌شود، نمي‌تواند به‌تنهايي معاصر بودن را تضمين كند، بلكه مستلزم نگاه معاصر شاعر نيز هست.»
موسوي گرمارودي كه از سال 1344 و شروع دوران تحصيلش در دانشگاه با حسين منزوي دوستي داشته، ادامه مي‌دهد: «آنچه غزل منزوي را معاصر مي‌كند، زبان و بيان ويژه، صور خيال، نگاه متفاوت و مضامين معاصر اوست.»

پدر غزل معاصر در 16 اردیبهشت 1383 ، سوزناک ترین غزل خداحافظی را به دوستدارانش بخشید و رفت...

به سينه مي زندم سر، دلي كه كرده هوايت
دلي كه كرده هواي كرشمه‌هاي صدايت
نه يوسفم، نه سياوش، به نفس كشتن و پرهيز
كه آورد دلم اي دوست! تاب وسوسه‌هايت
ترا ز جرگه‌ي انبوه خاطرات قديمي
برون كشيده‌ام و دل نهاده‌ام به صفايت
تو سخت و دير به دست آمدي مرا و عجب نيست
نمي‌كنم اگر اي دوست، سهل و زود ، رهايت
گره به كار من افتاده است از غم غربت
كجاست چابكي دست‌هاي عقده‌گشايت؟
به كبر شعر مَبينم كه تكيه داده به افلاك
به خاكساري دل بين كه سر نهاده به پايت
"دلم گرفته برايت" زبان ساده‌ي عشق است
سليس و ساده بگويم: دلم گرفته برايت!

خارها

خوار نیستند

شاخه های خشک

چوبه های دار نیستند

میوه های کرم خورده نیز

روی دوش شاخه بار نیستند

پیش از آنکه برگ های زرد را

زیر پای خویش

سرزنش کنی

خش خشی به گوش می رسد:

برگ های بی گناه

با زبان ساده اعتراف می کنند

خشکی درخت

از کدام ریشه آب می خورد؟                          زنده یاد قیصر امین پور

مطلب با ویرایش جدید در بالای سایت قرار گرفت!

فال ورژن یک

  فروردین:

این دفعه از اسفند شروع کردم، به تو فال نرسید! شرمنده!!!

 اردیبهشت:

خیلی باحالی! دمت گرم! کلا آدم باشخصیتی هستی! مواظب خودت باش!!! (اصلا تابلو نشد که نگارنده متولد اردیبهشته!)

 خرداد:

با تاکسی نرو! اعتمادی به این راننده تاکسی ها نیست ها! به خدا اتوبوس خیلی بهتره! (سفارش دهنده ی فال: اتوبوسرانی رباط کریم و حومه!)

 تیر:

چی می خواهی از این پرند؟ بشین خونه به زندگی ات برس دیگه! حتما باید بیای سوار اتوبوس بشی و دعوا راه بندازی و وقت مردم رو بگیری؟

 مرداد:

دیگه شورش رو درآوردی! مگه نگفتم موقع ثبت نام کنکورِ ارشد حواست باشه جا نمونی؟ دقت نکردی دیگه! ثبت نامش تموم شد هیچ، معافیت تحصیلی ات هم تموم شد. حالا برو سربازی و حالش رو ببر!

 شهریور:

دوشنبه ها مترو سوار نشو! بررسی کردن، دیدن دوشنبه هایی که تو مترو سوار میشی، برق مترو به مشکل برمیخوره! آقا، رعایت کن دیگه! به خدا مردم آزاری خوب نیس!!!

 مهر:

اوه اوه اوه!

ببینُم کف دستت رو؟! 3 هَزار تومن وَده، فالت رو بُگُم!!!

 آبان:

این فال مهر شوخی بود ها!

متولد ماه مهر! پا نشی بیای من فالت رو بگیرم!(با پوزش از متولد ماه آبان!)

 آذر:

اون پسره که... (به علت رعایت موازین شرعی، فال شما سانسور شد!)

 دی:

چون کمترین خریننده(خریداری کننده)ی شماره ی قبلِ پژواک متولدین ماه دی بوده، فال شما رو نمی نویسیم! باشد که به راه راست هدایت شوید!!!

 بهمن:

این لباس های جیغ چیه می پوشی؟ دوست داری حراست بهت گیر بده؟ همون لباس جوات ها رو بپوش! هم سوژه خنده ی بچه هاست و هم حراست باهاش کار نداره!!!

 اسفند:

برای جبران فال ماه گذشته: تولد تولد تولدت مبارک... مبارک مبارک تولدت مبارک! (نکته: هر چند تولدت نباشه!!!)

 ...

توضیح م.ص:

این فال کوتاه می باشد برای درج در یک ستون!

خود من زیاد خوشم نیومد! نظرتون در مورد اون یکی فال که در بالای وبلاگ قرار داده شده را اعلام کنید!

ترس و کابوس که تفسیر نداشت        خوابتان مژده ی تعبیر نداشت

همه  از  ترس  به  خود  لرزیدید         جنگل جرٲ تتان   شیر  نداشت

                     ********************************

صدایم کن صدایم کن                                                   از این زندان رهایم کن

در این به دنیای بی پرواز                                               مرا مرغ رهایم کن

غریبه آشنای من                                                        غریبم , آشنایم کن

به درد لاعلاج عشق                                                    بیا و مبتلایم کن

بگیر از من وجودم را                                                     فقیر و بی نوایم کن

بزن تیر نگاهت را                                                         ر از درد و بلایم کن

بکش شمشیر پلکت را                                                 فدایم کن فدایم کن

پس از مرگم ولی یارا                                                    دعایم کن دعایم کن

                          ****************************

امشب اگر عاشقی گریه نکن شاد باش               

باز شده این قفس پر بزن آزاد باش

امشب اگر عاشقی جام شکر را بنوش

عاشق شیرین تویی منکر فرهاد باش

باز نسیمی وزید پنجره را باز کن

امشب اگر عاشقی هم قسم باد باش

باز شو ای غنچه رو از گل و بلبل بگو

امشب اگر عاشقی صورت شمشاد باش

امشب اگر عشقی شعر مرا حفظ کن

زمزمه کردن چه شود در پی فریاد باش

باز تولد بگیر عاطفه خواهد رسید

امشب اگر عاشقی در مه خرداد باش

                                 فائقه محمدی

خیال               

 کار جان  دادن برای یار کم  باشد  اگر

                                         او کند بر عاشق خود لحظه ای هم یک نظر

منکه در وصل به او از جان  خود  بگذشته ام    

                                          زین  سبب  دیوانه  گشتم بهر او بنشسته ام

در خیالم تا  که من با او شوم یک همنشین

                                         همنشینی که ندیده  بر خودش  در  این  سنین

من که دراین گیرودارعشق بازی مانده ام

                                       ازخودم هرچه که بودش دوست رامن رانده ام

یار من در ماورای هرچه افکار تهی است

                                        منکه حقم  من  بر اینم  او  یگانه  منجلی است

یار من در پشت پرده عشوه ریزی میکند

                                        زلف و رویش را بدین  گونه  به من رو میکند

 هرچه حرف برون بیاید زان دهان گویی دراست

                                              خوش به حالش آن خوش اقبالی که با او دمخوراست

هر چه یارم گویدم حلقه به گوشش می شوم 

                                         مثل روحی  در بدن بسته  به او من می شوم

من در این گیتی به جز یارم به چه خوش  باشم؟

                                         چون بباشم من  به  فکرش این چنین  بشاشم

دلخوشم تنها که یک شب اوشود مهمان من

                                         می شود آن شب دوا دردهای بی درمان من

من  به  مانند  گدایی در ره  شاه  نشین

                                         می زنم  فریاد  کی  یار دمی  من  را  ببین

می کشم آن چشم ناپاکی که کرد بر او نگاه

                                         گریه ی او لا جرم  بیهوده  باشد  زین  گناه

من خراب  یارمو حالم  نباشد بس درست

                                         ریشه ام در دوریش باشد شود هر روزسست

این همه مجنون بدن فرقی به لیلی می کند

                                         رای او  نسبت  به  من  تغییر خیلی  می کند   

کی  شود  آخر بیاید او دمی در این سرا

                                         تا  ببیند عشق  او  بشکسته  است  پشت  مرا

یا که اینها خواب بود لیلی ام افسانه بود

                                         این همه خون جگر خوردن بسی عبثانه بود

                             ************************************

                                                        شهید

سبک بالان عاشق پر گرفتید

                                    مناجات و دعا از سر گرفتید

گذشتید از خود در راه یاری

                                    کمک ازاکبر و اصغرگرفتید

برای حفظ آب و خاک میهن

                                    شبانه  روز را  احیا   گرفتید

درآن معرکه ی توپ  و مسلسل

                                    ز اعضای بدن امضا  گرفتید

در آن صحرای  داغ و پر تلاطم

                                     سراغ از دشمن بعثی گرفتید

به وقت حمله چون  شیر دلیری

                                   نشان را سوی آن عدوا گرفتید

به  وقت  دادن  آذوقه  و نان

                                   همان لحظه پی صحرا گرفتید

درآن دوران بودند دیگران خواب

                                    سراغ از یوسف زهرا گرفتید

برای جان سپردن در ره عشق

                                    زمین   در زمان دعوا گرفتید

پس از رفتن به  اوج  آسمانها

                                    به پیش  مرتضی  ماوا گرفتید

                                                                                                           حامد قاسمی

ای عشق ببین چه کرده ای با دل ما                              بنگر که چگونه می کشانی به فنا

من معتکف خانه و کوی تو شدم                                    در باز کن و کمی به ما رخ بنما

                                            ******************

از حادثه عشق در این زمان غمگینم                              چون لیلی و مجنونی نمیبینم

اکنون که همه از عاقلی دم زده اند                               پس کی به هوای لیلی ام می میرم

                                            ******************

گوش کن صدای پا می آید                                           مطمئنم او پی ما می آید

ما گمشدگان ره تاریک زمانیم                                      آن نور به هوای من و تو می آید

                                           ******************

بر کنگره عشق نشستیم من و تو                              در مورد آینده سخن بگفتیم من و تو

بگرفت مرا ترس نبودن تو در فردا ها                             اما غافل از این که با همیم اکنون من و تو

                                           ******************

بر جامه ی تن هر کس نظری اندازد                             گر خوش بود، آنگاه نظر به تو اندازد

رو جامه بیارای که عقل در چشمند                            گر این نکنی، تو هم ز چشم اندازند

                                           ******************

من یک راز ز تو پوشیدم                                          از جام می دروغ کمی نوشیدم

از ترس جدایی و غم فاصله ها                                 سر در حفره بکردم، همه را نوشیدم

سهیل عدیلی               

کار پژواک رسماْ از امروز، تاریخ ۱۶/۸ با جلسه ی بچه های ادبیات شروع شد.و تا تاریخ ۲۶/۸ زمان برای جمع آوری مطالب نشریه داده شده است. از دوستان علاقه مند به کار طنز  و ادبیات خواسته می شود دست نوشته ها و مطالب خودشون را در این بازه ی زمانی به ای میل های داده شده ارسال نمایند.

منتظر آثار با ارزشتون هستیم!

                                                                                                          با تشکر!

عده ای می خندند و کف می زنند

سنگ با عشق پرتاپ می شود

شکوفه ها ندا می دهند

ولی پاسخی نیست

نا امیدی می بارد

اشک از چشم فرو می ریزد

کودکی تکیه بر خانه غم زده است

دلش می خواهد دست او نیز

شاخه ای معرفتی باشد نه سنگ

من و تو تنها نگاه می کنیم.

فهیمه السادات شجاعی        

اي مرغ مهاجر به كجا خواهي رفت ؟

به كدامين سو پرواز خواهي كرد ؟

هجرت براي نبودن !

رسيدن در اعماق پوچ !

رسيدن براي مرگ !

در كدامين انتظار ، خواهي ماند ؟

به ياد كدامين سرزمين مي ماني ؟

بدون بازگشت ؟!

از كدامين قسمت خواهي رسيد ؟

از كدامين تبار آسودگي مي نالي ؟

در مسير تنهاي هجران

با كه همقدم خواهي شد ؟

زخم هاي تنت را به كدامين آغوش خواهي سپرد ؟

و به عشق كدامين دل فرياد خواهي برآورد ؟

هجرت براي چيست ؟

روزي مرگ فرا خواهد رسيد

و در آن هنگام

آسمان غربت بار هجرت

براي تو نمي نالد

كه عمري در شب هاي بي ستاره آن

پرواز كردي

و همدم تنهايي شبهايش شدي

پرهايت به دور از آتش باد !

مرضیه السادات حسینی